Keerzijde van de medaille

Tja, en dan is het winter…tijd voor de longproblemen!! En het ging zo goed! Vorig jaar om deze tijd had de tweeling al een ziekenhuisopname door een uit de hand gelopen RSvirus ( normaal alleen gevaarlijk voor pasgeboren baby’s) achter de rug. Meerdere longontstekingen, een flinke bronchitis en de normale griepvirussen hoorden er ook bij. Met de bijbehorende kuurtjes natuurlijk.
Vorig jaar was ik de tel kwijt, dit jaar staat de teller al op 3.

Natuurlijk ben ik een blije vrije moeder.. natuurlijk draai ik mijn hand niet om voor een snotbriebel..en natuurlijk zet ik als ze allemaal ziek zijn thee met honing, en natuurlijk zet ik bij ieder bed een kotsemmer neer..zelfs ( of misschien juist) midden in de nacht. En toen de boel hier geveld werd door het Norovirus kocht ik blij luiers, omdat de kleintjes niet op tijd bij de wc konden komen. Maar ik vind het nu ff niet leuk meer. En omdat de katten niet terugpraten, vertrouw ik mijn grieven aan een Worddocumentje toe.

De tweeling is ziek. Eerst in oktober/november al het Norovirus, en vanaf half december is het qua luchtwegen weer fout. En het erge vind ik: ik had het in eerste instantie niet eens in de gaten.
De doktersassistente vond dat Sydney er niet goed uitzag. Ik had de tweeling even mee omdat ikzelf even een prik in de bil mocht halen. En ja…Sydney had weer koorts en ik had ze even meegenomen omdat je ze met hun 3 jaar niet alleen thuis laat..toch?? ( ze zijn trouwens ALTIJD bij me, want ik heb voor dat soort dingen geen oppas). Door tussenkomst van de assistente belandde Sydney dus bij mijn huisarts..die hem beluisterde en vroeg wanneer ik WEL met hem op spreekuur gekomen zou zijn
. Sydney had een longontsteking ….. en ik viel ff stil. “Maar hij kraakt of piept of hoest helemaal niet!!”, probeer ik mezelf nog te verdedigen… “Nee, dat klopt, maar als hij langer dan 3 dagen koorts heeft, wil ik hem zien.”
Punt.

Ok. Jij bent de arts.. ( en ik ben gelukkig goed verzekerd  ) Langer dan 3 dagen koorts, dan moet ik langskomen?? Komt goed!! Zet maar koffie… hou mijn parkeerplek maar vrij!!
O nee..shit…ik heb geen auto meer.. Nou ja.. mijn plekje tegen de muur voor mijn fiets dan maar. Want weet nu wel wat je zegt!! Maar goed, na Sydney kreeg ook Boy een longontsteking en ook hij had flink koorts, en een kuurtje nodig om erboven op te komen.
En nu ben ik al de hele week bezig met allebei de jongens. Koorts..niet eten.. niet slapen ( althans niet in hun eigen bed) huilen, heftige buikpijn en vooral hoesten.  Het lijkt hier af en toe zeehondencrèche Pieterburen wel!!
Gebroken nachten dus, omdat ze er echt in lijken te stikken. Ik ben al bijna net zo gewoon om rechtop als liggend te slapen. Ingebouwd in de kussens, met het betreffende blaffertje tegen de borst probeer ik ook nog een beetje slaap te pakken. Vraag alleen niet hoe het daarna met mijn nek en schouders gaat  .
En gisteren kwam dat allang niet unieke moment weer: ik belde weer voor een afspraak voor Sydney.
40 graden koorts.. waterige oogjes en die rare rode wangetjes. “Hij piept of kraakt niet, maar u zei dat ik moest komen als hij langer dan 3 dagen koorts had ..dus hier issie “. Waarop dokter hem amper hoeft te beluisteren als hij mij mededeelt: “Ja hoor.. het is weer zover.”

Dus zover is het al.. “het is weer zover”.. meer hoeft hij niet te zeggen. Weer zo’n gore kuur ( amoxicilline / clavulaanzuur (best heel heftig spul) en ook weer aan de puffers. Ik had het ff niet meer.. en in de bescherming van de spreekkamer klapte ik heel ff in elkaar.  Want hoe kan dat nou!! Ik let zo goed op! Ik probeer ze zo goed mogelijk te eten te geven, ik pak ze goed in als we naar buiten gaan..wat doe ik verkeerd?? Of wat moet ik misschien nog meer doen??
En terwijl Sydney alweer halfdood op mijn schoot hangt zegt de dokter: “nog meer knuffelen en liefhebben..meer kun je niet doen”. ……. SORRY???  Ik doe al de hele week niets anders!! Niet dat ik ze anders niet knuffel, maar deze week kom ik letterlijk nergens anders aan toe. Ik heb niet kunnen sporten, amper tv gekeken ( dingen voor boven de 16 jaar  )boodschappen op een holletje als Femke thuis is.. ik heb niet eens ergens een koppie kunnen doen ofzo! Hoezo sociaal leven??

We bespreken de medicatie…ik geef aan dat ik al die kuurtjes niet leuk meer vind, maar er schijnt geen alternatief voor te zijn. Zelf uitzieken gaat hij absoluut niet redden. En ergens weet ik dat ook wel van mijn bijna 4 jarige, nog steeds 12 kg wegende ventje. De puffers heb ik nog steeds in huis, dus ventolin en flixotide liggen voor de grijp. ( Later op de dag werd ik gebeld door de huisarts..hij had overleg gehad met de longarts in Hoorn, en is er besloten dat ze allebei toch aan de Seretide moeten..een middel dat normaal niet aan kinderen gegeven wordt, maar waar ze vorig jaar goed op reageerden.) Geeft niet, heb ik ook nog liggen hoor .. Dat middel kost € 50,= dus dat gooi ik niet zomaar weg …zeker niet nu de regering op van alles bezuinigt ( vooral medicijnen). Groot was mijn schrik dan ook toen ik op het doosje zag dat dit middel vet over de datum was. Snel bellen dus en gelukkig had de apotheek het op voorraad. We gaan er weer voor..ze kunnen niet zonder…Nog niet!!

Update..Sydney schommelt heel erg met de koorts en zijn energie, maar knapt wel wat op …en Boy?
Boy wordt ook weer ziek en ligt nu in mijn bed. 39.9 graden koorts en hoestend en proestend. Ik ben bij hem ook begonnen met de puffers, maar ik ben heel erg bang dat ik dit weekend nog wel op de huisartsenpost met hem beland.O…en wat mijn sociale leven betreft… longontstekingen zijn niet besmettelijk hoor

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)