28 december…3 jaar geleden..

28 december 2005..een dag waarbij ik persoonlijk even stilsta. Een dag waarop veel gebeurd is, en waarop ik nog veel meer geleerd heb.

3 jaar geleden is mijn leven drastisch veranderd. ( Dat was het al eens eerder, maar dat lag heel anders..)
Toen dacht ik dat een van de ergste dingen die je als vrouw kon overkomen was, dat je partner je verraadde door je ‘in elkaar te slaan’ .. Met 5 kinderen kwam ik er alleen voor te staan. Bewust heb ik ervoor gekozen mijn toenmalige partner uit huis te laten halen door de politie. Hij had mijn grens overschreden. En dat was niet de eerste keer.

Ik weet nu uit ervaring hoe vrouwen die mishandeld worden door hun partner, zich voelen. Hoe sterke vrouwen zwaar beïnvloed raken door situaties waar ze zichzelf nooit in bedacht zouden hebben.
Hoe het kan gebeuren dat grenzen verlegd worden…hoe ‘ongepast en asociaal’ gedrag goedgepraat wordt naar familie en vrienden. Hoe grauw die bril wordt, omdat je niet wilt zien wat er werkelijk aan de hand is.

Hoeveel leugens je pikt, omdat je weet dat als je hem zegt dat je weet dat hij liegt, je de consequenties niet kan overzien. Maar je durft niet meer in te grijpen.. de relatie is al TE scheef gegroeid.
Bang om alleen te zijn, bang om het allemaal alleen te moeten doen, bang dat je het alleen niet zou kunnen. Bang dat je ‘hem’ nodig hebt.
En net zoals die vrouw in de reclame zegt: “Opeens ben je niet bang meer.” …maar ik wilde geen hulp om er samen uit te komen. Ik wist dat dat niet zou lukken.
Opeens hoorde ik wel alle verhalen over hem. Waarom heb ik die nooit eerder gehoord? Of wilde ik ze niet horen??
Is dat het gevaar van die Roze Bril en goede sex?? Waarom zag ik het opeens zo duidelijk allemaal…was daar echt die mishandeling voor nodig?mishandeling

Blijkbaar wel..blijkbaar ( en het verleden heeft dat al bewezen), moeten bij mij dingen keihard in mijn gezicht knallen , letterlijk en figuurlijk  , voordat ik eraan wil.
Wat mij het meeste dwars zit, is niet mijn eigen eigenwijsheid…maar het feit dat ik toen mijn kinderen niet genoeg heb beschermd. Nu…3 jaar later komen de verhalen bij mijn kinderen los.
Nu…3 jaar later schrikt de tweeling niet meer zo erg van dicht  knallende deuren en het geluid van vallende voorwerpen.

Maar toch…3 jaar later, hebben mijn zoontjes nog steeds moeite met het contact met mannen… als er een onbekende tegen ze praat, klappen ze nog steeds dicht. Ik weet het…dat kan ook de leeftijd zijn, maar ik weet wel beter.

De oudsten waren er niet bij, die laatste uurtjes.. alsof ik het voorvoelde had ik ze even het huis uit gestuurd. Maar de tweeling was er wel bij.. zij hebben gezien wat er met mama gebeurde..zij waren erbij dat mama het huis uitging en ze niet kon meenemen …zij waren erbij toen 5 politieagenten en een hond buiten, papa kwamen ophalen.
Zij hebben de Kerstboom en de spullen zien sneuvelen bij de arrestatie.. en in de armen van de agenten werden ze naar de buren gebracht, terwijl mama afgevoerd werd naar het WFG in Hoorn…image-226387

Het klinkt dramatisch..nog steeds.
En dat was het ook.
Nog steeds droom ik erover.
Nog steeds ben ik bang.
Nog steeds denk ik op 28 december aan de gebeurtenissen in 2005. De tweeling was 9 maanden oud.
Zoiets bedenk en wil je niet voor je kinderen. Het positieve wat er op die dag gebeurd is, is dat ik in één keer wist wat ik wilde voor mijn kinderen. Dit in ieder geval niet.

Ik wilde rust en harmonie in huis, een veilige plaats voor iedereen die binnenkomt. Een plaats waar iedereen zichzelf mag zijn, en waar ik ook geen maskers meer accepteer! En voor het eerst in 3 jaar, heb ik weer een echt fijne Kerst gehad!
De boom is blijven staan ( op die ene keer na dat er een kat in hing…maar dat telt niet  ) en er was ook rust en vrede en vooral dankbaarheid in mijn huis.

We hebben het heerlijk samen… ondanks de pijn dat mijn oudste zoon er niet altijd bij is. Hij is in mijn hart.
En ja..natuurlijk zou ik soms best een partner willen. Maar ik durf niet meer. Ik ben zo blij met datgene dat ik nu bereikt heb, zo blij in de herstelde relaties met mijn kinderen, zo blij met dat broze geluk….
Ik vind het voorlopig goed zo.

En dan hoor en zie ik net dat bericht over die man die zijn vrouw in Gorinchem heeft doodgestoken…voor de ogen van hun 5 kinderen.. en dan ben ik weer even heel stil. Verdrietig over het feit dat dit heeft kunnen gebeuren…Verdriet voor die kinderen, die daar getuige van zijn geweest en die nu verder moeten zonder moeder, maar ook zonder vader. Verdriet voor de familie en vrienden en buren…die ook in de toekomst op deze dag hieraan zullen denken.

En dankbaar dat het dan voor ons zo ‘goed’ is afgelopen…ook al heb ik nog dagelijks te maken met de gevolgen… het zet mij weer met beide benen op de grond: Het had met ons ook zo af kunnen lopen…..

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)