Grijnzzzzz

Hoe snel kan je leven veranderen.
Snel dus!!:hosanna: Ongelooflijk hoeveel positieve dingen er kunnen gebeuren in een week tijd :)

Allereerst heb ik afscheid genomen van twee ooit-goede vriendschappen. Jammerlijk heb ik moeten constateren dat het me niets meer bracht, alleen maar energie kostte. Je kent wel van die vriendschappen…waarbij je al een tijdje het idee krijgt: O…daar is *** weer.. zal mij benieuwen wat die nu weer te zeiken heeft.
Maar genoeg daarover. Het was een pijnlijke beslissing ( omdat het ooit wel goed was), maar wat lucht het me op!! Raar maar waar heb ik opeens bergen energie, en dat terwijl ik nog steeds benauwd ben. :p

Allereerst kwam mijn 15-jarige autootje met ruim 2 ton op de teller lachend door de keuring. Alleen een lampje, maar dat wist ik.
Ook de grote beurt leverde geen spannende levensbedreigende ontdekkingen op.:driving:
Ik heb het tijdens-het-rijden-neerklappende-achterraampje ( altijd op de snelweg, en tijdens de meest verschrikkelijke stortbuien) vast laten zetten. Dus de kans op gekneusde vingers is nu drastisch afgenomen :p .

Dan de kennismaking met het nieuwe pleeggezin van Emiel. Een gezin in Alkmaar, en je mag deze familie zonder twijfel in het hokje “geiten-wollen-sokken” familie onderbrengen. :coolpeace:
Hij:gepensioneerd gezinsvoogd ( toeval??) bloempot kapsel, grijze baard en snor in het Chriet Titulaer –genre , een bruine corduroy broek en klassieke muziek schalde uit de boxen toen ik aankwam.
Zij: lerares Zelfverdediging, vormeloze blauwe broek met dito T-shirt, ooit een knappe vrouw..maar het fenomeen dagcrème is aan haar voorbij gegaan geloof ik. En allebei droegen ze DE geitenwollen sokken met bijbehorende sandalen. Echt…ze bestaan nog!!

Maar zo lief!!! Ik kreeg zo’n warm gevoel bij ze!! Een groot herenhuis midden in het centrum van Alkmaar, compleet met voorkamer ( waar wij dus niet zaten) achterkamer( waar wij dus wel zaten) en een serre met ezels, schilderijen en verfstuff uitkijkend op een Marjolein Bastin-achtige achtertuin. Ook een piano tegen de muur, en een heel klein tv-tje.:drawing:
Ik kreeg al bijna medelijden met mijn zoon, want ik weet hoe hij is ;)

Ik zal niet teveel in details treden over het verloop van het gesprek met de pleegouders, de (alweer een nieuwe) dame van pleegzorg, de voogd van Emiel, Ex 1 en mijn persoontje, maar ik heb genoten!!
Dat klinkt maf, maar ik heb voor het eerst in 3 jaar tijd het gevoel gekregen dat er geluisterd werd, en dat er ook wat werd gedaan met mijn mening en zienswijze. Iets anders dan van tafel geveegd worden bedoel ik :p
En dan komt alweer wat geks: daar waar ik voor ging heb ik niet helemaal voor elkaar gekregen, maar ik ben zo tevreden! Ik wilde meer contact momenten met mijn zoon, maar dat ik niet gelukt. En toch…
In plaats van elke week bellen mag ik hem nog maar 1 keer in de 2 weken bellen, maar mag hij ( als hij daar behoefte aan heeft) mij in de andere week bellen. Ik zie hem nog steeds maar 1 keer in de 3 weken, vanaf nu op zondag, en niet meer op zaterdag. Komt mij eigenlijk wel goed uit, want nu hoef ik niet meer om 10 uur ’s morgens in het centrum van Alkmaar te staan. Iets waar ik al lichtelijk hartkloppingen van kreeg bij het idee alleen :p
Want op zaterdagochtend heeft mijn zoon iets anders te doen.

Hij mag op karate!!:samurai:
Dit onder fel protest ( en dan druk ik me nog zachtjes uit) van zijn vader, maar de voogd heeft voor het eerst haar poot stijf gehouden. Ik sprong een gat in de lucht …. Eindelijk iets goeds voor mijn zoon. Karate is natuurlijk heel goed voor hem met zijn agressiviteitstoornis en concentratie stoornis :d
Hij gaat dinsdag en zaterdag op les. Echt , ik ben zo blij voor hem!!
En ik heb kunnen regelen dat ik onbeperkt mailcontact met mijn kind kan hebben. Iets waar vader ook heel boos over werd. Want hij voelde zich natuurlijk enorm benadeeld.:typing:
Tja sorry… het was jouw keuze om Jehova’s Getuige te worden, en ook jouw keuze om geen internet te hebben …schat :p

Kinderachtig he? Het voelt bijna als een wedstrijdje wie het meeste contact mag hebben met Emiel, maar het is gewoon erg goed voor mijn moedergevoel dat ik eindelijk weer een beetje erkenning krijg :d

En dan mijn medische bedoeninkje.. Vrijdag moest ik een dagje bloedprikken in verband met het vermoeden van suikerziekte. Er is uitgekomen dat ik dat niet heb, mijn suiker is sowieso altijd aan de wat hoge kant. Maar geen problemen verder.
Helaas heb ik wel astma. Ik moest longfunctie testjes doen, en de uitslagen na gebruik van medicatie waren zoveel beter dan daarvoor.
Jootje zit dus aan de puffers. Maar het helpt wel.. Nu kijken of ik me op de lange termijn ook ( nog) beter ga voelen.

Toch op zich gek…heb je jarenlang ‘zonder problemen’ gerookt…stop je ermee en krijg je na een paar maanden astma.. how ironic :p
Toch niet zo heel gek, ik heb me laten vertellen dat door het roken, ik mijn natuurlijke afweerreactie van mijn longen heb onderdrukt. En nu dat ik gestopt ben doet alles het weer..ook mijn astmatische reacties..

Ik heb besloten dat ik toch een niet roker blijf hoor..bevalt me veel beter!!!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)