Soms

Iedereen heeft van die momenten..

Zelfreflectie..met een mooi woord.. eens nadenken over hoe andere mensen jou zien. En dan besluiten of je dat belangrijk vind, of niet.

Want er zijn mensen genoeg op de wereld die alleen maar doen waar zij zin in hebben.”Ik leef alleen voor mezelf..ik trek me niks van een ander aan! Andermans mening? En steken dan een dikke vinger op.

 

Je hebt ook mensen die de mening van een ander juist heel belangrijk vinden. Die constant spiegelen en zichzelf soms geweld aandoen om het iedereen maar naar de zin te maken.

 

Ik schommel daar ergens tussen. Het hangt van het onderwerp af..denk ik.

Zelfvertrouwen blijft een moeilijk punt voor mij. En toch, als ik naar anderen luister…over naar wat zij over mij zeggen….

 

“Vroegah… ( je weet wel, toen je de slip nog aan de kant moest schuiven om billen te kunnen zien) toen ik nog op school zat, was ik ongelooflijk onzeker.. zelfvertrouwen stond sowieso niet in mijn woordenboek. Door de situatie bij mij thuis werd mij geleerd om jezelf maar vooral weg te cijferen..er maar vooral ‘niet’ te zijn. Geen aandacht trekken, dan kreeg je die aandacht ook niet. En geloof me, dat was geen positieve aandacht..vandaar.

 

Met angst en beven begaf ik me rond mn 17de in het ‘liefdesleven’.. Zoals iedereen tegenwoordig een paar keer flink op mn bek gegaan..maar ook vriendjes leren kennen die altijd dat speciale plekje zullen blijven houden..

Een huwelijk waaruit 3 kinderen werden geboren, en een relatie waarin

fysiek en verbaal geweld voorkwamen en waaruit de tweeling geboren werd gaf me wel het inzicht dat dit iets was dat ik niet wilde.

Niet afhankelijk zijn, niet mezelf letterlijk en figuurlijk geweld aandoen terwille van de lieve vrede.

En dus ben ik alleenstaande moeder.

Gelukkig wel!!

 

Heel raar..het heeft even geduurd dat ik wist hoe ik dit gevoel onder woorden moest brengen.

Ja, het is niet altijd even makkelijk, vooral niet als je in de tijdschriften en op tv constant geconfronteerd wordt met ‘gelukkige’gezinnetjes.

Ja, het is ronduit kut als je op ‘vakantie’ bent en nog geen moment voor jezelf hebt, omdat niemand anders even de bewaking over de kids overneemt.

Ja, het is zwaar als je met je kind plotseling naar het ziekenhuis moet, en je je in allerlei vreemde bochten moet wringen om de rest opgevangen te krijgen..

En ja…leuk is anders als je vrienden avondjes uitgaan en jij niet meekan.

 

Het allerzwaarste vind ik echter op dit moment de hele situatie rondom mijn zoon Emiel. Met zijn vader kan ik het absoluut niet delen.. mijn vrienden raken me zat.

Maar het gaat om mijn zoon..en ze behandelen hem als een lastige vlieg..sturen hem van hot naar her.. en ik hoor aan dat jochie hoe moeilijk hij het heeft.. En dan mis ik die arm om me heen.

Terwijl ik dit typ lopen de tranen over mijn wangen. Daar hoef ik me niet om te schamen, en dat doe ik dan ook niet meer.

 

Maar goed, ‘mijn omgeving’ vind dus dat ik het goed doe..dat ik een sterke uitstraling heb.

De voogd van Emiel vind dat zelfs een beetje TE. Want Jolanda is manupilatief, en drammerig…volgens haar dan

Kijk, en zo’n mening…daar heb ik inderdaad ook een dikke vinger voor over

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)