Ik word gek

Ik weet het allemaal even niet meer…
Ben bang dat dit weblog nu echt haar naam eer aan gaat doen.
Wat nu weer het probleem is??  wat  het al maanden is…

Zoals in dit fijne land al snel gebeurd, ben ik in een hokje geduwd.
Alleenstaande bijstandsmoeder met 5 kinderen, waarvan 1 uitwonend.
En ik moet werken…
Omdat ik een gezonde Hollandse meid ben, met best koppie-koppie, moet dat toch geen probleem zijn dacht ik.

Vind het UWV ook… U bent gezond van lijf en leden, dus u kunt makkelijk aan de slag. Ja, wij weten dat u kinderen heeft, maar daar is kinderopvang voor uitgevonden he ( lachende mannenstem).
Ook de gemeente waarvan ik aanvullende bijstand ontvang, deelt die mening. Aan het werk jij!!!
Dan het CWI: Mevrouw, u heeft prima papieren, u kunt zo fulltime in Amsterdam of Rotterdam aan de slag ( hallo!! 2 uur rijden!! dus 4 uur per dag…moet ik accepteren, omdat het ‘passend’ is)en anders gaat u toch weer lekker terug de horeca in?? Werk genoeg!! ( euhm..horeca is werken wanneer een ander vrij heeft…hebben jullie opvang voor mijn kinderen ’s avonds of in de weekenden?? nee?? dan ga ik niet terug de horeca in he!!)

Maar dan: … ex 1 vind het "belachelijk, dat de overheid aan de ene kant geld in ‘dat’ gezin pompt dmv hulpverleners, en aan de andere kant moeder uit het gezin trekt door te eisen dat ze zelf in haar levensonderhoud moet voorzien" .
Dat vertelde hij vanmiddag even aan de (vrouwelijke) kinderrechter. We moesten vandaag naar de rechtbank om de OTS van de kinderen te verlengen..
Ik had daar mijn gal gespuit over het feit dat de voogd mij 1.5 jaar geleden hulp toegezeg had, maar dat ik pas sinds vorige maand(!!!!!) op de wachtlijst geplaats ben.
Die hulpverlening zou bestaan uit een IAG-er ( soort intensieve ambulante hulpverlening) door alle problemen met Emiel. Emiel is ondertussen niet meer bij mij, maar omdat dat nog in de papieren stond, moest de voogd er nog wat mee..

Dus vanuit een situatie die niet eens meer bestaat, word ik nu geconfronteerd met dingen die niet meer belangrijk zijn, en mij zelfs remmen in mijn ontwikkeling!! Klinkt zwaar, maar ik kan nu geen werk krijgen, omdat ik thuis niet weet waar ik aantoe ben, en geen baas me dus aanneemt!!!

Ex 1 vind het dus belachelijk dat ik aan het werk wil, omdat hij vind dat ik thuis bij de kinderen hoor te zijn. Voogd deelt die mening en zegt ook dat het hulptraject dat ingezet wordt ( wanneer ook alweer???) te veel tijd en energie gaat kosten ( bepaal JIJ dat??)
Maar Vadertje Staat EIST dat ik in mijn eigen levensonderhoud voorzie en wil mij 28 uur per week buiten de deur hebben…
Als ik niet solliciteer, word ik gekort…als ik wel solliciteer, ben ik een onverantwoordelijke moeder en als het echt kwaad wil, raak ik nog mijn kinderen kwijt ook….hoezo dit land is sociaal????

Gelukkig dat er vrouwelijke kinderrechters zijn in dit land!! Zij begreep mijn frustratie…dat ik ook eigenlijk heel graag aan het werk wil!! Dat ik na 12 jaar moederen ( oudste is 12 inmiddels) graag de wereld groter zie dan mijn achtertuin en de plaatselijke supermarkt!! Maar dat ik ook wel snap dat 1 of 2 dagen gewoon op dit moment het meest passend is…dan hou ik genoeg tijd over voor mijn gezin, mijn kinderen lijden echt niet onder 1 of 2 middagjes bij een oppas, en ik ben tussen die 4 muren vandaan!
Zij heeft dus in haar beslissing meegenomen dat het voor moeders ontwikkeling en persoonlijke groei stimulerend zou zijn als zij maximaal 8 uur per week aan het werk kan..

Nu hopen dat de gemeente, het UWV en het CWI dit accepteren en hun kop nu eens houden en stoppen met pushen!!!  Duim je mee???

2 thoughts on “Ik word gek

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)