Alweer geleend

Ik vroeg om Kracht…..en ontving moeilijkheden om me sterk te maken.
Ik vroeg om wijsheid…..en ik kreeg problemen om op te lossen
Ik vroeg om voorspoed…..en ik kreeg de hersenen, het verstand, om te kunnen werken
Ik vroeg om moed…..en ik kreeg obstakels om te overwinnen
Ik vroeg om liefde…..en ik kreeg mensen op mijn weg met problemen, die ik kon helpen
Ik vroeg om gunsten…..en ik ontving kansen
Kortom……ik kreeg NIETS van wat ik wilde…….
maar ik ontving ALLES "wat ik nodig had".

5 thoughts on “Alweer geleend

  1. Dit vind ik wel een erg mooi “geleend” stukje. Ik ga hem uitprinten en in mijn gedichten mapje doen.
    Maar hoe gaat het verder met jou en je kinderen? Ik hoop beter en dat de rust weer een beetje is terug gekeerd.

    Veel liefs

  2. Hallo Jolanda, ik heb ’t een beetje druk gehad en heb nu eindelijk tijd om eens te komen kijken hoe het met je gaat. Zo te zien blijf je knokken! Goed van je; je bent een kanjer!
    Liefs,
    Nicky

  3. Hallo Jolanda,

    Je hebt een hele tijd terug op een van mijn logjes gereageerd (25 november 2005), maar volgens mij heb ik dat gemist en ik las het gisteren pas (gebeurt me helaas vaker…).
    Maar goed, ik begon met lezen van je weblog en kon niet meer stoppen. Wow, ik heb ontzettende bewondering voor je! Mijn moeder heeft ons (drie kids) ook alleen op moeten voeden, omdat de ‘vader’ die verantwoordelijkheid niet aan kon (maar dat natuurlijk nooit heeft toegegeven). Nooit een cent alimentatie betaald, maar inmiddels wel lid is van de jaguar club en op het punt staat om naar Schotland te verhuizen om daar een bedrijf op te starten… terwijl mijn moeder (die ons werkelijk een fantastische jeugd heeft gegeven!) nu in therapie zit en haar hoofd boven water probeert te houden. En mijn vader nog steeds de zielepoot uithangt met het verhaal dat hij zijn kinderen zo heeft moeten missen… Mijn broertje heeft het contact met mijn moeder inmiddels verbroken om ‘gezellig’ met zijn vader aan te pappen. Heeft hij alle recht toe natuurlijk, maar mijn moeder heeft ons nooit van hem weg gehouden, mijn vader zelf wilde het contact niet… dus dat doet haar best pijn, en dit heeft ze zeker niet verdiend. Als ik jouw verhalen lees lijkt het allemaal nog oneerlijker te kunnen. Toch herken (en waardeer) ik in je logs je liefde voor je kinderen en hoe je probeert er toch altijd iets gezelligs van te maken. Te roeien met de riemen die je hebt, en probeert overal toch iets positiefs uit te halen. Beter zou ik ook mijn eigen moeder niet kunnen beschrijven…
    Ik ben zeer onder de indruk van al je eerlijke verhalen en ik wens je het allerbeste toe!
    Groetjes, Boukje.

  4. inkie says:

    Hallo, ik zag dat je op mijn weblog was geweest en dacht even een tegenbezoekje te brengen.
    Dit gedicht heeft jaren in de woonkamer gehangen, ik haalde er zoveel kracht uit!
    Ik heb nog niet veel bij je gelezen maar dat ga ik nu lekker even doen.
    Groetjes!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)