Praatkamer

Vandaag een logje wat waarschijnlijk wel (mede) zal verklaren waarom ik een tijdje niet gelogd heb:

Gisteren ben ik met mijn dochter naar de ‘praatkamer’ geweest op het hoofdkantoor van politie in Amsterdam, misschien wel eens gezien op tv?

Zo’n soort knuffelkamer, kompleet met bankstel en grote knuffelberen, en 6 verborgen camera’s en microfoons natuurlijk. Met een heel aardige agente ( gelukkig in burger) waaraan je mag vertellen wat grote mens(en) met je gedaan hebben. En een regisseur in een andere kamer, die samen met nog meer agenten dan naar je luisteren. Jij ziet hun niet, zij jou wel. En als je even niet uit je woorden kunt komen, mag je tekenen of een toneelstukje doen met de beren.

En mama mag niet mee… spannend voor een meisje van 11.

Maar ze heeft het ‘goed’ gedaan. Mijn meisje heeft zonder omwegen verteld wat die vader van haar vriendinnetje deed….en met nog meer meisjes van haar klas.

Mijn meisje… je probeert haar tegen alle onrecht op de wereld te beschermen. Als kind uit ‘zo’n nest’ weet je zelf maar al te goed waar je op moet letten..wat de signalen zijn. En toch schiet je te kort. Mijn meisje heeft dingen meegemaakt die een kind van 11 nog helemaal niet mee hoeft te moeten maken. Ze is er zelf gelukkig vrij nuchter onder…komt nog gewoon knuffelen en heeft nog steeds vriendjes bij de vleet ;). Maar vandaag hakte er erg bij haar in. Ze viel zelfs op de terugweg in slaap in de auto van de agent die ons bracht. ( en dat zegt wat hoor!!)

Maar ja, dan zijn we eindelijk om 16.15 uur tuis, en moet ze terug naar haar vader. Diezelfde vader die haar verhaal eerst niet eens geloofde, het nut er niet van inzag om aangifte te doen, ..en die het niet eens kan opbrengen om ’s avonds thuis te blijven voor zijn dochter maar het bezoek aan de KoninkrijksZaal belangrijker vindt.

Ik zeg maar niks ( maar KOOK van binnen). Ik ben blij dat ik het eindelijk mag vertellen… ook al is het maar op mijn weblog.

Want voor een kind is het verschrikkelijk om met een geheim te moeten leven, maar ik weet nu ook hoe het als moeder voelt

11 thoughts on “Praatkamer

  1. Oh mijn hemel, wat verschrikkelijk wat je dochter (en andere meisjes) is overkomen. Dat kon er ook nog wel ff bij (maarnietheus)

    Tis dan maar gelukkig dat ze het zo naast zich neer kan leggen. Nu jij nog…

  2. vreselijk Jolanda, wat een nachtmerrie. goed dat ze het allemaal verteld heeft en dat ze er vrij nuchter onder is. hopelijk blijft dat zo.
    als moeder moet het ook vreselijk zijn om dit mee te maken.

  3. *slik*

    ow Jolanda, is er iets wat jij niet meemaakt???
    Hoeveel kan een mens hebben?

    Gelukkig hebben je kinderen zo’n sterke moeder als jij!

    Ik ben trouwens heel blij dat je terugbent! Je twinboys zijn gegroeid zeg!

    grtz

  4. Jeetje Jolanda.. Het houdt maar niet op, hoeveel leed kan een mens dragen. Vreselijk voor je dochter dat zij dit heeft moeten meemaken, ze is er nu vrij rustig onder maar hou haar gedrag wel in de gaten , het kan ook een masker zijn.

    Kan me voorstellen dat je op je kookpunt zit!! Ik heb je hier leren kennen als een zeer krachtige dame, een leeuwin die vecht voor haar gezin. Heel heel veel sterkte!!

  5. oh, wat vreselijk…. het is xe9xe9n van die angsten die ouders vaak hebben, en dan komt het nog uit ook…. en hoe vreselijk voor je dochter! (en de andere meisjes natuurlijk ook)

    Sterkte allemaal!
    (en als ik een tip mag geven: let juist goed op signalen van kinderen die ‘er nuchter onder zijn’…. dat zijn juist de kinderen die het verstoppen, waarna het later extra hevig terugkomt)

  6. Mo says:

    Jol, wat een nachtmerrie! Het is toch niet te geloven. Ik hoop dat het ophoudt en dat er positieve tijden voor je aanbreken. Dikke knuffel voor jou en je meisje. Je bent een kanjer!!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)