Gedichtje

Er zijn maar weinig mensen, die echt weten wie ik ben..
En vaak vraag ik me zelfs af, of ik mezelf wel ken..
Mijn ware ik verloren, in de rollen die ik speel..
Met de wereld als publiek, en mijn leven als toneel..
Ik ben altijd die ander, en niet wie ik moet zijn..
Want die ander heeft plezier, terwijl ik sterf van de pijn..
Nooit iets aan de hand, altijd vrolijk, nooit eens ruzie..
Ik zet mijn masker op, en zo creรซer ik een illusie..
Dagen vol verdriet, verborgen met een lach..
Blijf ik in mijn rol, en vergeet dat huilen mag..

2006 J.London

Mooi he?? Gekregen van een vriendin, die toen ze dit las, meteen aan mij moest denken…

13 thoughts on “Gedichtje

  1. Het is mooi gedicht.Denk dat er ook best kern van waarheid in zit…….soms.Het is soms moeilijk je gevoelige kant te laten zien.Maar het toont je ware ik.Misschien geldt dat in dat gedicht ook voor de andere.Die buitenwereld heeft denk ook vaak een masker op en wij niet wetende wat echt er in omgaat.

    Hoe was de verjaardag van Femke?.In ieder geval goede berichten van een nieuwe keuken enz zeg.Fijn.

    Groetjes Jeanette ๐Ÿ˜€ ๐Ÿ˜€ ๐Ÿ˜€ ๐Ÿ˜€ ๐Ÿ˜€

  2. mooi gedicht inderdaad! toch blijf ik voor je duimen op echte zonnestralen die jou oprecht kunnen laten lachen. eens zal het geluk echt weer aan jou zijde zijn.

  3. mam says:

    Ik weet wat dit gedicht voor jou betekent Jolanda
    maar ik ben heel trots op die dingen die
    bij jou wel goed gaan .

    Ik hou van je mam.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)