Wervelstorm

Het leven is een wervelstorm, en ik sta er middenin

En soms sta ik in ‘het oog’, soms laat ik me bijna meenemen in de storm.
Zoals nu moet ik er erg om denken dat ik in het oog blijf staan…in het zonnetje, in de windstilte….laat de wereld maar gieren

Sinds afgelopen zaterdag heb ik Emiel 10 dagen thuis. Aan de ene kant zag ik er tegenop ( zeker na hoe ik me vorige week voelde)…aan de andere kant hield ik mezelf voor dat het goed MOEST gaan.
Gisteren begon al goed.
Netanja ( de gezinscoach) kwam een uur eerder dan normaal, zodat we even een paar dingen konden bespreken zonder de gebruikelijke luistervinkjes om ons heen.
Boy en Sydney waren het hele weekend al niet lekker… ach, tandjes!! denk je dan..
Totdat ik maandagochtend een paar blaasjes in Sydney’s nek ontdekte: waterpokken!!!

Nou ja, ze zijn een jaar geweest, en ze moeten het toch een keertje krijgen.
Dus ik had een paar zielepietjes om me heen….
Maar de jongens gingen zienderogen achteruit. Vooral Sydney. Rond 4 uur vertrouwde ik het niet meer…vol met snot, rode wangen en het beangstigende piepen hoorbaar erger..
Toch maar even langs de huisarts, die me meteen doorstuurde naar het ziekenhuis.
Netanja viel dus met haar neus in de boter. 3 kids die om 5 uur thuiskomen van de speelvriendjes, een doodzieke tweeling, waarvan er eentje met spoed op de EHBO verwacht werd.
Etenstijd ( dus vind maar snel even een oppas), en geen auto voor de deur.
Ze heeft mij dus in recordtijd de boel zien regelen, en zij bood aan me naar Hoorn te brengen.

Sydney werd weer verneveld met Atrovent en knapte er wel wat van op, maar het piepje bleef…
voorlopige conclusie: een longontsteking, eventueel verergert met ‘naar binnen geslagen waterpokken’.
Opname in isolatie dus…ze waren weer blij met me

Vandaag dus oppas geregeld voor een zieke Boy ( dank je wel Wilma, je bent mijn reddende engel!!) en op mijn brommertje ( ook in bruikleen gekregen door Wilma en Ronald) naar Hoorn.
Sydney was de nacht redelijk doorgekomen…had slecht gegeten en gedronken.
Ook het vernevelen met Atrovent en Ventolin gaf niet de gewenste verbetering.
Mijn kleine mannetje heeft dus nu weer Prednison gekregen, net als in december vorig jaar.
Vanmiddag knapte hij wel op, en hij eet nu weer . Nu Boy nog. Vanmiddag nam mijn moeder de oppas over, maar het gaat nog niet echt lekker met hem.

Tussen de middag ben ik snel nog even tussendoor naar mijn eigen psyg geweest. € 80 voor 3 kwartier over jezelf kletsen…nou ja… het is voor het goede doel.
Ik heb even snel verteld wat er nu allemaal aan de hand is, en ze stelde voorzichtig voor om mischien de behandeling even te staken… ze kon zich voorstellen dat ik even niet de tijd en de puf heb om ook nog over mezelf na te denken en op papier te zetten.. ( Goh…ik heb niet eens tijd om te loggen )
Ik kwam tot de conclusie dat ik op dit moment me net voel alsof ik in een wervelstorm sta…Rita of zo .
De wereld draaid als een idioot om me heen…ik verlang naar rust, maar misschien moet ik me ermee verzoenen dat dat niet zal gebeuren.
Dit is mijn leven, met alle hectiek van dit moment, en ik zal mijn eigen rust moeten maken…en er niet op wachten tot het me overkomt.
In plaats van me te laten meezuigen in alle drukte en gebeurtenissen van het moment, zoek ik het oog van de storm. Ik moet naar boven kijken, en die zon zien…en de blauwe lucht. Dat is mijn moment van rust maken.
Misschien vind ik dan ook de rust om alles in perspectief te zien. Het is ook veel wat er gebeurd…Emiel 10 dagen thuis, Ex 1 die weer dwars doet, Ex 2 die zegt zijn zieke zoon te gaan bezoeken, en dat vervolgens niet eens doet. Een dochter die donderdag jarig is, en wat dus ook de nodige voorbereiding vraagt.. een zoon met een longontsteking in het ziekenhuis, en de andere die als een kleine krentenbol alleen maar bij mama wil zijn.
Ja, het is druk…ja, ik kan gek worden, of me gek laten maken….. maar ik kies voor het oog van de storm. Ik zie de blauwe lucht en voel de zon. En ik word rustig en kan daardoor de wereld aan

8 thoughts on “Wervelstorm

  1. Tis ongelofelijk, net als ik denk (en velen met mij) dat het toch echt allemaal op de rails komt krijg je dit weer. Gelukkig ben je sterk, al zal dat ook niet constant zijn, en probeer je de zon te zien.

    Je weet wat je wilt en dat zal niet altijd gaan zoals gepland maar jij komt er wel. Je hebt een positieve instelling en dat is veel waard.

  2. maurien says:

    Blijkbaar heeft het aleenstaand ouder virus jou ook bereikt. Deze test je weerbaarheid, flexibiliteit, regelvermogen en ga zo maar door. En zo te lezen doorsta je het virus met vlag en wimpel. Probeer vooral die blauwe lucht te blijven zien (en hier en daar al zelfs een madeliefje in het gras) Mijn moeder zegt dan altijd tegen mij: Kind je moet het maar “gewoon” gaan ervaren (als ze dat zegt kan ik haar meestal wel wat aan doen ), maar dat ervaren geeft mij toch meestal wel een bepaalde rust. Het virus heeft mij zo ongeveer 6 weken geleden weer bereikt. Ik had voor het eerst in maanden een weekend voor mezelf, dus samen met mijn vriend zouden we lekker uit eten gaan. Maar helaas, oma belt met de mededeling dat Anthony gevallen is en dat het niet goed is. Met 180 over de snelweg naar oma geraced, kind in de auto en naar het ziekenhuis. Bleek zijn scheenbeen gebroken te zijn. In het gips dus. Twee weken later krijg ik last van mijn oog. Binnen 2 uur heb ik zo’n pijn dat ik geen licht meer kan verdragen. Op naar de huisartsen post. Bleek het een bacterielle infectie te zijn die het op mijn hoornvlies had voorzien. Er is nu een stuk van mijn hoornvlies aangetast waardoor ik een stukje gezichtsvermogen kwijt ben. Anthony ging ondertussen al wat beter. Was van loopgips overgegaan op een gipsebrace, dus hij was alweer wat mobiler (hij weegt nu 17 kilo dus tillen is geen lolletje) Twee weken geleden zit ik op de fiets met Yara, het is nogal een draaikont achterop die fiets en ze presteerd het dan ook om met jasbeschermers en al haar voet tussen de spaken te krijgen. Leek in eertse instantie nog wel mee te vallen maar na een uurtje vertrouwde ik het toch niet. Op naar het ziekenhuis. Bleek bij haar ook het scheenbeen gebroken te zijn. De rolstoel van Anthony was nog niet teruggebracht dus dat scheelde alweer.
    En zoals jij dan ook al schrijft. Je kan twee dingen gaan doen. Gek worden, maar daar hebben de kid s niks aan of berusten in je lot en proberen te genieten van die paar wonder mooie kleine dingen die je zo nu of dan tegen komt.
    Vol bewondering lees ik met je mee en kan aleen maar zeggen dat ik een hele diepe buiging voor je maak.

    Groeten van maurien

  3. Oh,Jolanda,het ongeluks balletje blijft bij jou maar rollen………..Ik hoop dat hij inmiddels op het hoogste punt is.En niet meer verder kan rollen.Je schrijft het zo duidelijk op,dat ik het helemaal voor me zie.Hulpeloos om je heen zoekend naar oppas,jezelf wel in 2-en willen delen.Zodat je bij al je kinderen kan zijn.

    Heel veel sterkte met Syndney,ik hoop dat hij snel weer naar huis mag.En dat Boy ook maar weer snel de oude is.!!!

  4. Claudia says:

    jeetje zeg, het zit je niet echt mee de laatste tijd en hoop dan ook dat die storm heel snel verdwijnt en dat er een periode van rust komt.
    Hopelijk knappen Boy en vooral ook Sidney snel op.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)