En dan..

…plotseling lukt het niet meer…..
Vanmorgen al wakker geworden met zo’n somber voorgevoel.
Na een nacht heel weinig en slecht geslapen te hebben door een feestje bij de buren, hoorde ik de regen al door de goten lopen.
We kunnen niet naar buiten dus.
Ik zou graag uitgebreid willen douchen, maar dat kan niet meer…ik hoor de jongens al pruttelen en mopperen.
Eruit dan maar, en stinkend en wel pap maken voor de tweeling.
Dat moeten ze niet…soms hebben ze dat, dan deugd niks lijkt het wel.
Mijn humeur wordt al slechter, maar ik blijf doorzingen…dan eten ze nog een beetje.

Dan de bak speelgoed op de grond en de jongens erbij…maar dat ontaard in een flikse ruzie tussen de heertjes. Ze gaan elkaar al flink te lijf af en toe…en dan is afleiden de enige oplossing. Meestal doe ik dat door een stukje met ze te gaan lopen, maar dat kan vanmorgen niet.
Fijn….

Een boekje voorlezen mondt ook al snel uit in een vreemde houdgreeppositie van mijn kant, met 4 van die grijpgrage handjes. Ook niks dus. In de box willen ze ook niet.
TV maar aan…het uiterste redmiddel en zowaar: de heren blijven kijken naar de herhaling van de kwalificatierondes van de F1

Dan komt ook al snel de tijd dat de heren terug naar bed mogen. Dan kan ik ook eten en koffie drinken. Ook meteen maar even douchen…maar zo uitgebreidt als ik van plan was wordt het niet…geen zin meer.
Meteen daarna het huishouden gedaan. Het weer knapt gelukkig wat op, en ik waag het de was buiten te hangen.
Het weer knapt zelfs zoveel op, dat als de jongens uitgeslapen zijn en een broodje ophebben, ik eigenlijk wel naar buiten wil.
Ik moet er even uit. Waarnaartoe of naar wie maakt niet uit.
Op mijn smsjes naar verschillende mensen om samen een stukje te gaan wandelen, komt geen enkele reaktie. Nee….logisch ook…het is zondag en iedereen heeft wel wat beters te doen.
Dan op de bonnefooi maar bij mensen langsgaan. En wat wordt het dan pijnlijk duidelijk dat je als alleenstaande ( lees vrije en dus gevaarlijke) vrouw met een tweeling zo weinig welkom bent.
Oke, de hint begrijp ik als je bij de deur blijft staan, en vraagt: Wat is er? en vervolgens je niet naar binnen uitnodigt……

Dan zelf een stukje wandelen, en ondanks het mooie weer knapt mijn humeur niet op. Sterker: het wordt slechter en slechter.
Grote familie-auto’s met kinderen in zondagse kleren in de nieuwste autostoeltjes rijden me voorbij op weg naar……
Tja, familie waarschijnlijk..of een aktiviteit.
Nu weet ik pas wat een luxe het is om een auto voor de deur te hebben, en te kunnen gaan en staan waar je wilt, wanneer je wilt.
Geen gedoe met oppas, omdat je niet alle kids mee kunt nemen, of het gebedel of je alsjeblieft een auto zou mogen lenen. En op straat lopen stelletjes me hand in hand tegemoet. …auw…
Eigenlijk wil ik dat ook…maar ik ben er nog lang niet aantoe. Zeker niet nu ik zo heftig bezig ben met de gesprekken en testjes bij mijn eigen psyg.

Maar goed, ik ga maar weer naar huis, waar de jongens dus NIET naar bed willen, terwijl ze al zeker 3 km in hun ogen hebben zitten wrijven. Ik breng ze toch, maar vooral Boy laat duidelijk merken het er niet mee eens te zijn.
Die mag dus weer naar beneden… straks weer een melding bij het AMK omdat ik mijn kids laat huilen

En dan komt mijn dochter binnen…
Hoi Mam!! Mijn kies is eruit!!!
Geweldig kind, nu past je beugel helemaal niet meer
O ja mam…. ik heb een hele mooie dolfijnen kamer gekregen in het nieuwe huis van papa !!
Ik doe mijn best enthousiast te reageren maar vraag me af waarom ik al een jaar geen alimentatie heb ontvangen en in zijn smoes getrapt ben dat hij geen geld had…..
En dan deze.. Mam, ik liep vanmorgen langs het huis van ex2 ( ze noemde zijn naam, maar dat weiger ik)…en daar stond een dikke motor voor de deur!! En ‘hij’ keek net naar buiten, en keek mij toen heel kwaad aan…..

En dan heb ik het even niet meer…. Ex 1 die zegt geen geld te hebben, terwijl hij zijn huis verkocht heeft, nu in een huurhuis zit en allerlei dure spullen en meubels koopt voor zijn kinderen. Maar geen alimentatie betaald waardoor ik nu in de aanvullende bijstand zit. En ex 2 die totaal geen interesse toont in zijn kids…niet in de tweeling, maar ook niet in zijn andere kinderen. Maar nu wel opeens kan werken, een auto onder zijn reet heeft, op wintersportvakantie gaat terwijl zijn kinderen jarig zijn..geen moer van zich laat horen of wat dan ook…en nu dus een motor voor de deur schijnt te hebben staan. En ook geen alimentatie betaald trouwens.
Ik weet het wel..wie zegt dat dat ding van hem is, maar het gaat mij even om het idee…
Ik kan niet eens op de fiets weg, omdat ik de tweeling niet alleen in de stoeltjes krijg zonder dat mijn fiets ompleurt..
Ik kan niet overal op visite omdat ik duidelijk voel dat ik niet overal even welkom ben, en daar waar ik wel welkom ben, wilde ik vandaag even niet naartoe, omdat ik daar gisteren ook al gezeten heb…

En als klap op de vuurpijl betrap ik net de kat die ons eten opvreet . Had ik uit de vriezer gehaald om te ontdooien en daarna op te warmen.
Poes vond het dus ontdooid genoeg.
Ik eet maar weer brood…. en de jongens?/ ja sorry mannen…. jullie ook

Update
Het is nu officieel: dit is een k*tdag.
Vanavond heeft de hond Sydney gebeten. Niet ernstig, het was meer een waarschuwing ( je kunt er al niks meer van zien), maar mijn besluit stond vast. Sjerfie moest weg. Ik heb ex 1 opgebeld ( de hond is gekocht toen we nog getrouwd waren) , en hem het hele gebeuren verteld. Gelukkig begreep hij dat ik een tweede ‘waarschuwing’ niet ga afwachten.
De kinderen zijn het er ook mee eens….en als ze Sjerf gaan missen…hij woont nu bij papa.

13 thoughts on “En dan..

  1. Hey, kop op! Ups en downs… je kent het verhaal al lang, dus ik ga het niet nog een keer vertellen! Morgen weer nieuwe een dag met nieuwe kansen. En hopelijk letterlijk en figuurlijk veel zon! 😉

  2. wilma says:

    muts je weet toch dat je gewoon moet komen als je je zo voeld het maakt ons echt niet uit dat je gister ook hier hebt gezeten zo worden je dagen alleen maar langer en dat is nergens voor nodig
    liefs wilma en ronald

  3. Hallo, zie ineens je naam staan bij Astrid.

    Blijft het leven voor zover mogelijk toch positief bekijken. Ook al is dat met alle akelige dingen soms heel moeilijk. Maar dan kun je van alle kleine zonnestaaltjes genieten.

  4. Hoi Jolanda,
    Tja soms heb je van die dagen he.het weer zit ook al zo vreselijk tegen.Nou je had bij mij langs mogen komen..niet dat ik zondag nou zo happy was.Maar herken het wel beetje.het is niet niks wat je meemaakt en dan komen er ook nog wat verhalen voorbij die ik ozo goed herken van een vriendin van mij.Maar inderdaad schrijf het lekker van je af en houd moed.Liefs jeanette

  5. waarom heb je niet ff een belletje gegeven?
    Dan was ik langsgekomen
    en ja ook met Johan thuis had ik dat gedaan.
    En anders had ik Nico gevraagd of hij jou wou halen en bij mij wilde afzetten.
    De ukkies kunnen bij mij toch weinig afbreken in huis hihi zoveel staat er niet nl.

  6. Oh jeetje! Wat herken ik dat gevoel bij het zien van al die leuke gezinnetjes… Auw! En toch.. niet opgeven, hoor! Rustig aan, stapje voor stapje kom je er echt wel! Jouw tijd komt nog wel! Ik geloofde het ook nooit, maar het is wxe9l zo!

  7. al een tijdje hier niet geweest, we zijn inmiddels verhuisd, internet verbinding is nog beperkt (wel rustig de computer bijna de hele dag uit, zo hou ik meer tijd over voor andere dingen)! je log was een tijdje niet online. maar je was wel steeds in mijn gedachten hoor! hopelijk komen zulke k*t dagen niet meer voor hoor, bah zeg!. woonde ik maar wat dichterbij, je zou altijd welkom zijn!
    je zou eigenlijk zo’n fietskar moeten hebben, maar dat kost natuurlijk weer geld. wie weet zou je toch iets kunnen vinden via http://www.marktplaats.nl met zo’n ding ben je toch wat mobieler en het is een stuk veiliger! sterkte hoor, geef de moed vooral niet op, later sta je sterker dan ooit in je schoenen! houd vol meid!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)