lente-gevoel

Ondanks een paar momenten dat het letterlijk en figuurlijk regende, heb ik toch al aardig het lente-gevoel te pakken.
Dinsdag moest ik bij de sociale dienst langskomen…ik zou voorgesteld worden aan een speciaal uitzendbureau voor “bijstandsmoeders die denken dat ze niet kunnen werken.. ( mag ik even een ambtenaar achter zijn bureau vandaan trekken?? nee??? jammer….)
Maar goed…een posititief gesprek: de dame zag heel veel mogelijkheden voor iemand met mijn papieren. Ik ben chemisch analist, maar hier in de Kop van N-H is daar erg weinig werk in te vinden, en ik vind Amsterdam te ver..
En ach, dat mijn agenda echt overvol staat met bijeenkomsten, overlegmeetings en evaluatie-gesprekken… tja, daar moest ik er dan maar een paar van afbellen… ( ik zeg niks…is wel moeilijk )
Ik heb nog maar eens duidelijk gemaakt dat ik dolgraag wil werken, maar dat ik dan een flexibele en sociale baas moet hebben. Er werd mij aangeraden tijdens een sollicitatiegesprek het maar niet te hebben over mijn kinderen, mijn zoon met een verstandelijke beperking, of mijn tweeling van een jaar..dat zou maar afschrikken, en tenslotte was dat niet mijn toekomstige baas zijn probleem, maar het mijne…… jaja…. o, en ik mocht ook geen schoonmaakwerk gaan doen…dat is toch ver beneden mijn stand

Groot was dan ook mijn verbazing, toen ik woensdagmiddag gebeld werd door een schoonmaakbedrijf uit het hiernaast gelegen dorp. Ik heb 2 weken geleden een spontaan gesprekje gehad met 1 van de directeuren ( bleek uit het telefoontje), en hij had zelfs de moeite genomen mijn naam en telefoonnummer via de woningbouwvereniging te achterhalen.
Hij herrinnerde zich mij, dat ik moeder ben van 5 kinderen, dat ik dolgraag wil werken, maar wel het liefst mijn eigen uren zou willen bepalen. Hij had werk voor me…of ik vrijdag kon beginnen???

Ik heb binnen een half uur tijd de oppas geregeld bij een gastouderbureau ( mijn vaste oppas, maar via een bureau is wel prettig geregeld ), geen toestemming van de gemeente ( ik word ambtenaar!! dan ben je gewoon om 3 uur met je complete afdeling vertrokken) maar wel van het uitzendbureau .
De dag sloot helemaal leuk af toen ik nog even bij Femke haar schoolvoetbaltoernooi ging kijken, en mijn dochter met haar team 3de werd *trots trots*
O…en tijdens deze bezigheden, heb ik ook de kist Duplo tevoorschijn getoverd…met dit als resultaat

Donderdag had ik het eerste evaluatie gesprek over Emiel met het Boddaertcentrum gehad.
Emiel zit sinds 2 maanden na schooltijd daar, en de observatie-periode is voorbij. Ik had de papieren al voor het weekend gekregen, dus ik had me al in kunnen lezen. Ik zal eerlijk toegeven, ik heb zitten janken bij het evaluatierapport van de begeleiding.
Geweldig dat ze in 2 maanden tijd al zoveel hebben gezien bij mijn zoon!!
Gewoon alles wat ik al tijdens het intake-gesprek verteld heb, is bevestigd…ondanks dat ex 1 het natuurlijk nergens mee eens was.. ( toen niet en nu nog niet, maar dat is zijn probleem)
Emiel is een sociale kameleon, die absoluut niet ziet, welke reacties zijn gedrag bij anderen uitlokt. Hij is ‘sociaal zeer onhandig’ zoals zijn mentor het zo netjes omschreef .
“Ook haalt Emiel zich de irritatie van de groep op de hals door bijv. opmerkingen te maken, bemoeizucht of treiteren. Hij lijkt nog niet te snappen dat hij door dit gedrag geen vrienden maakt”.
en deze dan: “Er is nog weinig zicht op de manier waarop Emiel omgaat met zijn emoties en teleurstellingen. Hij is onvoorspelbaar in zijn reacties. Hij laat nog niet zien wat een situatie echt met hem doet. Het lijkt alsof hij zijn emoties weglacht of onderdrukt…. “
Tja..dat is mijn zoon helemaal!!
Hij zit er dus helemaal op zijn plek, ondanks alle pogingen van ex 1 om hem zo snel mogelijk daar weg te krijgen, omdat het zo zielig is voor die jongen om hem daar elke dag na school ‘op te sluiten’.
Na dit gesprek mocht ik zelf naar mijn psycholoog, voor een diagnostische toets… 2 uur vragen invullen over je verleden, je gevoelens en reacties op emoties hakt er ook leuk in kan ik je wel vertellen…maar er is mij nu al een heleboel duidelijk over mijn omgang met mijn relaties, mijn onzekerheden en mijn angsten…en daar ging het tenslotte om

Vandaag zou ik dus mijn eerste werkdag gehad hebben…helaas ben ik wel op kantoor geweest, maar verder niet naar het bedrijf waar ik zou beginnen. De eigenaresse van dat bedrijf wilde de vorige interieurverzorgster niet kwijt, en eistte dat ze haar maar meer zouden betalen!! Het meisje in kwestie wil zelf stoppen met het werk, dus dat gaf wat vuurwerk. Maar de storm is weer geluwd, en nu kan ik woensdag beginnen…hopelijk
Fijn weekend!!!

10 thoughts on “lente-gevoel

  1. Dat lentegevoel heb je zeker niet te danken aan al die ambtenaren? 😀 8) 😛 Maar des te meer aan jezelf! Fijn dat het zo lekker gaat. Met jou, maar ook met Emiel dus. Eindelijk zien ze in dat wat jij al zo lang roept geen onzin is… Wat zal dat een opluchting zijn zeg!

    Fijn weekend verder!

  2. Oh..wat moet dat fijn zijn voor jou, eindelijk erkenning van de problemen bij Emiel. Hij zit daar dus echt goed op zijn plek, zoals je zelf ook schrijft.
    Nou ik hoop dat je woensdag aan de slag mag gaan. Fijn weekend!

  3. Wat fijn dat er een goed resultaat is gekomen uit de observatie van je zoon. dat alles wat jij zag en zei ook bevestigd wordt.

    Fijn dat je ook werk hebt gevonden. Succes met je baan.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)