Update Emiel en mijn gedachtengangen

Oke, nog maar weer eens een update over Emiel.Vandaag hebben we ( Paul, Guido en ik) het maar weer eens over de terugkeer van Emiel gehad.Ik word flink onder druk gezet om Emiel zo snel mogelijk weer thuis te nemen.Extra hulp schijnt niet mogelijk te zijn.Gesprek met de psych staat pas gepland over 3 weken.Dus de beslissing over medicatie ook.Emiel staat inmiddels op de wachtlijst voor het Boddeartcentrum, maar ook daar een wachtlijst van 6 maanden.Maar het gaat niet goed met Emiel.Niet bij zijn vader, en al helemaal niet op school.Hij heeft weer een andere plaats in de klas gekregen, heeft elke dag strafwerk, en heeft ook zeer regelmatig botsingen met klasgenootjes. Juf heeft ( eindelijk) toegegeven dat ze ook behoorlijk moe is van Emiel ..( goh, na 3 maanden al?), en dat ze blij is dat hij twee middagen in de week in een andere klas zit. Dat is bijkomen voor haar, zo zei ze zelf!

Maar goed, al mijn wensen om een goede terugkeer van Emiel mogelijk te maken, zijn nog steeds niet haalbaar.
En nog 6 maanden wachten is funest voor Emiel.
Dus moeten we maar in het diepe springen, en zien waar het schip strandt….
Maar dat zie ik echt nog niet zitten..
Ik weet dat ik straks er verschrikkelijk veel moeite mee heb om 24 uur per dag met Emiel bezig te zijn, en dan ook een puberdochter en een jongetje van 5 op te voeden.
En dan heb ik het nog niet eens over de dagelijkse verzorging van de tweeling.

Het enige dat ik aangeboden krijg, is 3 keer per week 1,5 uur begeleiding van Paul.
Maar is hij er als Emiel uit bed komt?
Of als ik de tweeling even naar bed moet brengen en Emiel is thuis?
( mama buiten gezichtsveld is het startschot om rottigheid uit te halen)
Of eten ga koken?
(oke, dat kan ik wel een keertje aan Femke vragen, maar dat kan niet elke dag natuurlijk ).
Nee, dan is hij er niet…
Dus ik ben nu op zoek via Mantelzorg of er af en toe iemand mij kan ontlasten….
Ik moet toch wat, want aan die voogd heb je geen donder….
Die hoor en zie je niet, behalve als het fout gaat…niet als je om hulp vraagt…

Ik vind het heel moeilijk om onder woorden te brengen waarom ik er ( nog steeds) tegenop zie om Emiel weer thuis te hebben..
Aan de ene kant is er:
tuurlijk hoort mijn zoon thuis, ook al is het er eentje met een flinke gebruiksaanwijzing,
en heeft hij zijn verstandelijke beperkingen, het is wel mijn kind!
En aan de andere kant:
Ik heb al zo lang al mijn energie in die jongen gestoken, alles geprobeerd wat er op opvoedkundig gebied te proberen valt,
en na al die jaren is het niet gelukt.
Oke: er komt medicatie ( wanneer?) ,
er komt hulp ( oja?.. hoeveel en is dat genoeg?),
hij mag naar Boddaert ( over minimaal 6 maanden ja)..
maar ik heb me al zo lang aan strohalmpjes vastgeklampt; ik ben op!

Niemand kan me de zekerheid geven over de juiste aanpak en begeleiding van Emiel.
Is het nou teveel gevraagd mij de hulp te geven die ik nodig heb?
Pff..dit wordt een vaag stukje hoor, maar ik worstel met zoveel gedachtes… en wat is wijsheid?
Mijn intuxeftie?
Mijn moedergevoel?
Mijn doorzettingsvermogen?
Mag ik mijn kind laten vallen ‘omdat hij niet aan mijn eisen voldoet’?
Nee, natuurlijk niet… een kind is geen postorderpakketje dat je terug kan sturen als het niet ‘past’.
Je laat je kind niet vallen!
Dus dan zal ik mijn verwachtingen van en over mijn kind moeten bijstellen…
Maar wat kan en mag ik wel van hem verlangen dan?
Hij heeft een zeer laag IQ..
Kan niet inschatten wat de gevoelens van een ander zijn..
Maar wat valt hem ‘aan te leren’?
Moet ik hem behandelen als Siebe (5)?
Mag ik verantwoordelijkheid geven of vragen?
Wat is een goed moment om Emiel weer thuis te halen?
Nu??
of toch maar wachten totdat er op de een of andere manier extra ‘ogen’ in huis zijn….
Pfff…… moeilijk hoor.
Ik ga er maar weer eens een nachtje over piekeren..slapen gaat niet lukken, dat weet ik nu al…

28 thoughts on “Update Emiel en mijn gedachtengangen

  1. Wat een dilemma’s… Klinkt misschien rot, maar ik ben blij dat ik niet in jouw schoenen sta. Ik heb geen zinnige woorden voor je, wens je alleen veel kracht en wijsheid en hoop dat er nu snel eens ECHTE CONCRETE en ook nog SNELLE OPLOSSINGEN komen! Ik denk aan je! *knuf*

  2. wat kan ik zeggen? ik weet wat je door maakt… het komt allemaal zeer bekend op me over maar daar heb jij niks aan natuurlijk… de beslissing wel of niet thuis? is zo moeilijk! wat is wijsheid in dat geval? ik knok daar zelf ook nog dagelijks mee… ik kan je geen zinnig advies geven… behalve dan misschien dat ik aan je denk en probeer met je mee te denken… als je wil praten dan kan je me altijd mailen, maar dat wist je ook denk ik al? heel veel sterkte, kracht en wijsheid!

  3. Ik denk dat 1 nachtje of 100 nachtjes nog niet genoeg zouden zijn.. Wat een moeilijke taak. Ik wens je maar veel wijsheid toe bij het nemen van de juiste beslissingen.

  4. Tja wat moet je doen, dat is een vraag die helaas alleen jij kan beantwoorden, het word jou beslissing en ook jou zorgen, wens je heel veel sterkte om tot een besluit te komen.
    Heel veel liefs, Hanna

  5. Wow , wat een verhaal, je zit in een oneerlijke positie!!
    Ik hoop voor je dat er snel assistentie kan komen binnen je gezin want op deze manier is het een onmogelijke taak om een keuze te maken die voor alle partijen in huis aanvaardbaar is ๐Ÿ˜•
    Heel veel sterkte en kracht, dikke knuf van mij

  6. Onbegrijpelijk dat het allemaal zolang duurt. Ik kan me voorstellen dat het een hele moeilijke keuze is. Goede raad of advies heb ik ook niet. Ik kan je alleen maar veel sterkte wensen en laten weten dat ik aan jullie denk.

  7. Het zijn hele moeilijke keuzes.Als het heel zwaar gaat raak je inderdaad uitgeput.Heb je weleens gehoord van een pgb?.Daarmee kun je je eigen zorg inkopen met wie en welke hulpverlener je zelf wilt.Ook al is dat niet gemakkelijk voor elkaar te krijgen.Het heeft onze keuze vergemakkelijkt om Dion ook thuis te kunnen houden.Om niet alleen de zorg hoeven te dragen.Sterkte

  8. volgens mij ligt de enige ‘oplossing’ in extra professionele begeleiding, maar dat is nu net het punt: dat krijg je dus kennelijk niet (of niet genoeg). Moeilijk hoor. Sterkte!

  9. niet makkelijk zeg zo’n beslissing nemen, maar ik weet zeker dat jij uiteindelijk de juiste beslissing zult nemen. wat een belachelijke toestand eigenlijk, waarom kan bijv. die medicatie niet gestart worden als al bekend is dat hij die zal krijgen?
    je hebt het allemaal prima onder woorden gebracht en ik begrijp ook waarom je er zo tegen op ziet. je hebt gewoon dringend hulp nodig en met die hulp kun je gewoon zelf voor Emiel zorgen, waarom laat je die hulpverlenings instanties dit logje niet lezen? ๐Ÿ˜‰

  10. Desiree says:

    Pfoe dat is niet niks zeg….. eerlijk gezegd ben ik blij dat ik niet in jouw schoenen sta of hoef te staan op dit moment. Wat een moeilijke beslissingen moet je nemen zeg. In ieder geval heel veel sterkte voor de komende tijd en weet dat welke beslissing je ook neemt het voor jou (en emiel en de rest van het gezien) het de juiste beslissing zal zijn omdat je er achter zal staan.

    Dikke knuffel
    Desiree

  11. dat is toch mooi hxe9 dat je dat aan de statistieken kunt aflezen dat ze gewoon meelezen! misschien moeten ze het 2 of 3 x lezen dan? misschien zijn ze ook blond (net als jij en ikke ๐Ÿ˜‰ ) en begrijpen ze het niet? of wellicht ook een engelstalige vertaling erbij zetten?

  12. Zo, dat is weer een heftige gedachtegang waarin ik helemaal meeleef. Ik denk dat Sandra gelijk heeft. misschien is het verstandig om dit aan de hulpverlening te laten lezen. Misschien dat er meer begrip uit voortkomt.
    Het is goed om het van je af te schrijven en ook reactie van anderen te krijgen. Misschien heb je er wat aan.

  13. katkiller says:

    ik weet ook geen zinnige woorden,maar ik wens jou en je gezinnetje heel veel sterkte,wijsheid. zal een kaarsje vannacht laten branden op de juiste beslissing en kracht.. ๐Ÿ˜‰

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)