Lange Log

Zo rustig in huis..
Zo stil..
Zo veel harmonie..
Ja, dat is het woord, harmonie

Nu Emiel 1.5 week weg is, merk je goed het verschil in huis.
Het doet ongelooflijk veel pijn nu te merken wat een negatieve stempel zijn gedrag hier op het gezin drukte.
Hard om te merken, nog harder om hardop uit te spreken.
Vooral het besef dat het zijn gedrag is, niet Emiel zelf.
Dat moet ik mezelf voor ogen houden, maar mijn geduld met die jongen was zo xf3p, dat ik echt moeite moet doen om nog iets positief aan mijn kind te zien.
Ik weet dat ik hier misschien een taboe uitspreek, een moeder die haar kind niet leuk meer vind.
Niet eventjes, maar gewoon echt niet leuk meer.

Daar moet ik dus aan werken de komende weken.
Dat is me na een goed en positief gesprek vanmorgen met Guido wel duidelijk geworden.

Ik ben xf3p!
Ik krijg mijn hoofd niet rustig, en ook heb ik regelmatig problemen met mijn ademhaling. Ik wijtte het aan het veel te veel roken wat ik op moment doe ( ja, ik weet het mam) ( en nee, ik rook niet waar de tweeling bij is), maar na een uitzending van De Opvoedpolitie vanavond op SBS, werd mij duidelijk dat ook ik gewoon last heb van paniekaanvallen af en toe.
Ik heb die eerder gehad…toen ik zwanger was van de tweeling.
Helemaal in paniek raken en hyperen in een supermarkt.
Mensenmassa’s mijden omdat ik weet dat dat fout gaat..
Maar dan geef je de schuld aan de hormonen. Ook omdat ik dat in mijn andere zwangerschappen ook heb meegemaakt.
Alleen deze keer wat heftiger, maar ja, ik had ook 3 keer zoveel hormonen

Ik heb wel Temazepam 20mg gekregen van mijn nieuwe huisarts, maar die helpen niet.
Dus daar ben ik mee gestopt. ( Ook omdat het de rijvaardigheid beรฏnvloed, en ik dus niet achter het stuur mag stappen als mijn zusje me ’s nachts belt dat ze me nodig heeft. Ze is vrijdag uitgerekend van haar eerste!!).
Je moet er sneller van inslapen, en makkelijker doorslapen.
Nou, het eerder inslapen, daar merk ik niks van..ik zie het elke nacht 2 – 3 uur worden. En als ik dan in slaap val ben ik nog elk uur wakker.
En dat helpt ook niet echt mee natuurlijk.

Ik zie Emiel elke dag op school, als ik Siebe en Femke breng..
Hij is heel blij, en aanhankelijk.. ik krijg elke dag een knuffel en een dikke kus.
En enthousiaste verhalen over wat hij nieuw gekregen heeft van zijn vader, en wat hij allemaal gegeten heeft…..
En dat steekt! Bij Femke, omdat ze heel goed voelt dat Emiel papa’s lieveling is, en ze dat ook hardop gezegd heeft vanmorgen.
En bij mij, omdat ik dat al wist, en moet ik nu tegen haar liegen dat het niet zo is??
Het doet mij ook pijn… ik weet dat mijn kinderen meer liefde nodig hebben dan spullen, maar helaas is Emiel zo’n kind die dat niet ziet.
Hij is zo’n typisch “gescheiden-ouders” kind.
Hij ziet de voordelen van twee verjaardagen ( o nee, bij papa heet dat kadootjes dag, die viert natuurlijk geen verjaardagen )
Femke weet dat in een groot gezin er niet de financiexeble ruimte is voor ‘tussendoor’ kadootjes.
En bij papa kan dat wel.
Die gaat ook elk weekend met ze zwemmen.
Ik weet wel dat ik de kinderen andere dingen te bieden heb, maar ja, daar kwam de laatste maanden ook zo weinig van.
Ik schaam me te realiseren dat ik mijn kinderen qua aandacht echt te kort gedaan heb.

Daarom is deze time-out toch wel goed.
Ik realiseer het me tenminste..
Nu nog bedenken hoe ik het vanaf 16 oktober beter kan doen.
Dan komt Emiel weer terug, en ik wil weer gewoon van mijn zoon kunnen houden, en de leuke dingen van hem zien!!

O ja, ik besef dat ik gedachtekronkels heb neergezet die sommige mensen pijn zullen doen.
Maar het zijn wel de dingen waar IK mee zit, en waarmee IK aan het werk moet.
Commentaar, positief of negatief, is welkom…dat zijn alleen maar extra gedachtes en meningen waar ik over na kan denken.
Op veroordelingen zit ik echter niet te wachten

25 thoughts on “Lange Log

  1. Knap hoor!! Een hele toer om dit op te schrijven, het zal soms pijn doen om om uit te spreken wat je voelt, maar uiteindelijk is het wel het begin van het proces om alles een plaats te geven. Hierdoor kun je van je fouten leren.
    Fijn om te lezen dat je Emiel op school ziet en dat je dan lekker even kunt knuffelen !
    Dat het voor Femke niet altijd even eerlijk overkomt kan ik me goed voorstellen, maar geef jezelf niet de schuld van dingen die “je had willen”doen. Je hebt je ingezet voor je HELE gezin en je hebt helaas niet de medewerking gekregen van de instanties die je zo hard nodig had!!
    Tussendoor kadootjes zijn echt niet nodig, misschien een gekke meiden middag ofzo, met een doos oude make up en een pick-nick in de kamer?? is maar een ideetje hoor
    Hopelijk slaap je vannacht beter.slaap lekker

  2. sorry ik bedoel met fouten niet dat je wat fout hebt gedaan, het staat er een beetje raar zie ik ๐Ÿ™
    Ik bedoel meer dat je de negatieve dingen wat realistiser kunt bekijken en misschien een positieve wending kunt geven.

    aaaggr wat is het toch soms moeilijk om op te schrijven wat je bedoelt ๐Ÿ˜•
    Het is in ieder geval goed bedoelt van uit mijn kant. Snap je het nog een beetje??

  3. ik zou je nu eigenlijk een heel veel verhaal willen schrijven maar kan het niet ๐Ÿ˜• ik zit nu al een tijdje naar mijn schermpje te staren en wil je van alles zeggen maar krijg het niet neergezet…. misschien omdat ik zo goed weet wat je doormaakt ik weet het echt niet sorry! ook ik vind soms mijn kind niet leuk en het steekt zo enorm als hij bij anderen zich wel leuk voordoet ๐Ÿ™ wij staan nu al en jaar op de wachtlijst voor defenitieve uit huisplaatsing voor hem en ook ik ben op, maar we moeten wachten he? ik heb dan ook veel respect voor je! voor de manier waarop je ermee omgaat en hoe je het hier neerzet! ik wens je verder nog heel veel kracht toe! knuff

  4. Ik vind het knap dat je zo je gevoelens neer kan zetten. Dat die voor jezelf al zo duidelijk zijn is de eerste stap in de goede richting en hopelijk volgen er nog velen. Moeders zijn ook maar mensen, maar dat wordt kennelijk niet altijd zo gezien door de buitenwereld.
    Probeer nier meer achterom te kijken, maar vooruit en als jij denkt dat je in het verleden dingen niet helemaal goed hebt aangepakt dan is nu je kans om dat anders te doen. Maar het feit is gewoon dat je meer dan 1 kind hebt en je aandacht moet verdelen tussen deze kinderen, een man en niet te vergeten jezelf. Als je jezelf voorbij rent, daar heeft niemand wat aan.
    Ik hoop dat je voor jezelf alles weer op een rijtje krijgt en wens je heel veel sterkte toe!

  5. Mo says:

    Wat moeilijk voor je Jolanda… Wel goed dat je het kunt uiten. En paniekaanvallen zijn idd vreselijk.
    Heel veel kracht en sterkte. Ik weet niet wat ik moet zeggen, denk aan je..
    Liefs
    Mo

  6. veroordelen? waarom? omdat jij het beste voor je kinderen wilt? en even de handdoek in de ring gegooid hebt? een moeder is geen supervrouw ook al zou je dat graag willen zijn.. het is ook maar een mens.
    veel liefs xxx
    knufffffffffff

  7. Het getuigd van heel veel lef om op een eerlijke manier naar jezelf te kijken en dat ook nog hier neer te zetten.

    Ik vind je heel verstandig met je keuzes… je wilt het beste voor je kinderen en daar gaat het toch om?

  8. Ik zie wel een paar overeenkomsten… ๐Ÿ˜‰ Probeer me enigszins voor te stellen hoe het zou zijn met vijf in plaats van twee… Lukt me niet!
    Blijf je realiseren dat je kinderen verschillende mensen zijn en vooral individuen. Ze reageren allemaal anders op deze situatie, maar ook op andere dingen. Dat zal altijd zo blijven. Ze zitten nou eenmaal anders in elkaar.
    Jij houdt van ze allemaal. Ook al vind je Emiel nu misschien niet leuk, je houdt echt wel van hem hoor! Lees je eigen log nog maar even na… Dat leuk vinden komt wel weer, maar het houden van is nooit weggeweest!
    Hou je goed (voor zover dat gaat) en probeer even bij te tanken. Laat de boel de boel maar, de rotzooi blijft echt wel liggen! ๐Ÿ˜•
    Ik denk aan je…

  9. ik kan hier wel een heel verhaal neerzetten maar t meeste is al verteld. Jou moed, jou kracht, jou eerlijkheid, JOU GEVOEL.
    meid,,,,,,,,,,,je kunt je energie maar 1 keer gebruiken en als dit op dit moment t juiste is, hoe moeilijk en pijnlijk het ook is, dan is dit zo.
    Je houdt van je kids en je wil het beste voor ze. Je vecht en ik hoop ook van harte dat deze moeilijke tijd zich gaat lonen en dat alles weer op z’n pootjes terecht komt.
    Een hele dikke knuffel en veel sterkte en kracht en moed en…….nog veel meer………voor de komende tijd!

  10. zo, dat lucht lekker op Jolanda? fijn dat je goed kunt praten met Guido, het moet voor hem ook moeilijk zijn. ik vind het knap hoor dat je het al die tijd wel hebt weten te redden om voor 5 kids te zorgen. nu heb je even 1-tje minder om je aandacht aan te geven, dat is ook degene die waarschijnlijk de meeste aandacht opslokt. de harmonie die nu heerst heb jij gewoon even hard nodig. je loopt jezelf waarschijnlijk al heel lang voorbij. ik hoop dat je voor Emiel terug komt nog even flink en heel diep kunt inademen zodat je ook weer de positieve dingen van hem kunt zien. ik leef met je mee hoor, helaas kan ik verder niets voor je doen. je mag me ook altijd privxe9 mailen ๐Ÿ˜ฎ

  11. Lieve Jo dat je eerlijk bent is alleen maar goed. Dat is het begin. Je verwoord hier wat een hoop ouders, met kinderen met een stoornis, bij tijd en wijle denken. Dat maakt je absoluut geen slechte moeder, maar een moeder die haar eigen valkuilen kent, die weet waarom ze zo veel van haar kind houdt maar het af en toe gewoon niet meer kan bolwerken. Je hebt nu je grenzen gevonden en dat is belangrijk.
    ik veroordeel je zeker niet om je woorden, ik zat eerder bijna met tranen in mijn ogen en ik ben echt geen jankerd. Het is gewoon zo zoals het is. Je wilt je kind(eren) het beste geven, maar er zijn vaak belemmeringen!
    Geef ze nou maar liefde dat is het belangrijkste en vader die alleen in staat is tot cadeautjes ipv liefde valt vanzelf door de mand (spreek uit eigen ervaring met mijn eigen vader).

    Nou meid laadt nog even wat energie op en geniet nog maar even van de rust. Dat mag zonder je schuldig te voelen.

    dikke knuf Har

  12. Ik sluit me heel graag bij Harriet aan. Niemand heeft het recht je te veroordelen, je houdt van je kids, je doet alles voor ze.. dat kan ik in je teksten lezen… waren er maar meer van die moeders. Dikke pluim meid, maar denk ook aan je zelf!

  13. blijft lastig als je dingen even anders voelt dan de meeste anderen, maar dat wil niet zeggen dat jou hart minder groot is of zo. Er zitten gewoon te veel dingen voor die nog een plekje moeten krijgen of wat ruimte moeten hebben en dat kost tijd
    misschien toch even terug naar de arts, want er is ook eventueel medicatie ondersteuning tegen/voor paniek aanvallen

  14. Wat een ander denkt? Puh!
    Als je zelf kinderen hebt die speciaal zijn, dan herken je jouw gevoelens heel goed.
    Ik wel.
    Want je geeft echt alles wat je hebt en het is af en toe even een tijdje op. de machteloosheid die je dagelijks ervaart naar je kind toe… Het gaat je zo na aan het hart.

    Ik hoop dat je wat kunt bijtanken.

    En die cadeautjesvader? Weet zeker nog niet dat je liefde niet kunt kopen. Die moet je geven.

  15. Ik herken zoveel wat je schrijft.
    Mijn zoon van 12 heeft PDD-NOS en woont ook sinds kort bij zijn vader. En het doet heel veel pijn maar het geeft ook rust.
    En dat het zo dubbel is maakt het extra moeilijk.
    Sterkte!!!

  16. Mijn opa en oma hebben vaak van dat soort dingen. Mijn nichtje is echt nummer 1 bij hun. En xe9xe9n keer heb ik er iets van gezegt, en dan was het van ja maar ze krijgen alledrie(me nichtje me zus en ik) evenveel. En dan bedoelden ze geld en kado’s enzo. Alsof het ons daar om gaat. Het gaat om aandacht. Gewoon als je eens nieuwe kleren aan hebt dat ze er iets van zeggen, dat ze laten merken dat ze het gezien hebben. Ik heb laatst mijn haar laten knippen en anders laten doen, m’n opa en oma zeiden er niets van, me andere oma, raakte er niet over uitgepraat!! ze kwam er steeds maar op terug dat ze het zo leuk vind! Kijk en daar wordt ik nou blij van.
    Mijn ouders hadden dat ik klein was niet veel geld te besteden, dus met verjaardagen kregen mijn zus en ik kleine kadootjes. En van me opa en oma dure grote kado’s. We hadden echt niet minder plezier met de kleine dingen. Vroeg of laat zullen je kinderen ook inzien, dat je altijd je best voor ze hebt gedaan, en het beste voor ze wilt. Ik heb dat ook met mijn opa en oma ingezien, en jou kinderen zien dat ook, dat weet ik zeker. Al duurt het misschien wel een tijd(je).
    Sterkte
    Liefs

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)