Als het kalf verdronken is…

Dat zei m’n ‘zusje’ ( Guido’s zusje dus) net tegen me.
Als het kalf verdronken is, dempt men de put.
En dat weerspiegelt mijn gevoel wel op dit moment.

Emiel is dus nog steeds bij zijn vader..dit tegen alle eerdere afspraken in.
Ik heb in mei al aangegeven dat het niet goed met me ging. Dat ik hulp nodig had.
Er zou van alles geregeld worden.
Er zou een GGV ( Gespecialiseerde GezinsVerzorging) komen.
Dit om mij te ontlasten, en zodat ik meer tijd en aandacht kon geven aan Femke ( in de puberteit) en Siebe ( die het gedrag van zijn broer leuk aan het kopixebren is).
Er zou medicatie komen voor Emiel, en hij zou in het Boddeartcentrum geplaatst worden.
Ook zou er een nieuw psychiatrisch onderzoek komen.
We zijn nu 5 maanden verder, en er is nog steeds niets gebeurd.
Behalve dan dat moeder ondertussen bij haar enkels afgeknapt is………

Vandaag moesten we naar Alkmaar.
Na veel geregel zodat we eindelijk een auto konden lenen, hadden we een gesprek met de voogd van Emiel en haar werkbegeleidster ( behandelplancoxf6rdinator).
Na dat gesprek zijn de volgende afspraken gemaakt:

Ik krijg mijn hoognodige time-out van 4 weken.
Gelukkig is iedereen ervan doordrongen dat dat echt noodzakelijk is.
Emiel blijft die tijd bij zijn vader, onder de zeer strenge voorwaarden dat er nu een GGV bij hem thuis is, en dat hij zich meerdere keren per week moet melden in Alkmaar.
Na die 4 weken komt Emiel weer thuis.
Mijn voorwaarde is dat de GGV zich dan verplaatst naar dit gezin.
De voogd gaat haar uiterste best doen om
1. het psychiatrisch onderzoek eerder te laten plaatsvinden, met versnelde Boddaert-plaatsing en medicatie..
OF
2. een observatieplaats in een daarvoor bestemde instelling. Dat zal dan waarschijnlijk 4 weken Castricum worden.
Wat het eerste mogelijk is, zal uitgevoerd worden.
Mijn voorkeur gaat uit naar optie 1.
Dat is iets wat ik al een half jaar voor elkaar probeer te krijgen.
Optie 2 lijkt me heel bezwarend voor Emiel, maar ja..voordeel zou kunnen zijn dat ze hem daar echt doorzagen, en de observatie veel uitgebreider is dan een onderzoekje bij het GGZ.

Het is kiezen uit 2 kwaden. Ik weet niet meer wat nou het beste is.
De jeugdvoogd gaat uit van het belang van Emiel, maar ik moet ook in het belang van het gezin denken.
En als ik nu al merk hoeveel rust er in huis is.. hoe blij Femke is op dit moment, en hoe knuffelig Siebe nu is, dan denk ik toch dat ik hier goed aan gedaan heb. Ook al was/is het verschrikkelijk ingrijpend.
Blijkbaar waren we allemaal toe aan die time-out…
Maar waarom schijnt het nu wel allemaal te kunnen??
Waarom lukte het mij niet, en moest het zover komen??

Dan nog even iets anders: Blijkbaar zijn er mensen die denken dat ik dit op het web zet om interessant te lijken.
Dat doet mij verschrikkelijk veel pijn.
Dit is MIJN dagboek, hier schrijf ik van me af.
De reden waarom ik dit op het net doe, en niet in een boekje met zo’n prachtig slotje, is omdat ik via de reacties merk, dat er meegeleefd wordt, dat ik niet gek aan het worden ben..
Ik krijg hier enorm veel kracht vandaan. Ook het feit dat mensen mij opbellen naar aanleiding van wat ik schrijf, en hun mening met mij delen, vind ik fijn.
Als er mensen zijn die vinden dat ik hier mijn vuile was buiten hang, ja..dat is misschien wel zo.
Maar het is mijn vuile was, en als zij daar problemen mee hebben..je hoeft hier niet te komen!
Ieder zijn keuze…dit is de mijne.
Bedankt voor jullie steun, kracht en reacties de laatste dagen.
Het geeft mij het gevoel dat Guido en ik niet alleen staan.
Bedankt!!!

22 thoughts on “Als het kalf verdronken is…

  1. nogmaals Jolanda, heel veel sterkte, al ken ik je niet persoonlijk, ik denk dat die rust in je gezin op dit moment heel hard nodig is. schrijf het lekker van je af, je zegt het zelf al, dit is jouw dagboek. ik leef in ieder geval ook met je mee, ook al zijn dit maar getypte woorden, ik meen het wel! ik hoop dat er snel een oplossing komt. πŸ˜•

  2. Hoi Jolanda,

    Ik ben via via (volgens mij via het log van Yun) al een hele poos geleden op je weblog terecht gekomen en het sindsdien blijven volgen. Sommige verhalen grijpen je aan, die springen eruit. Zo ook jouw verhaal. De vreugde om je “gekke” gezin, maar tegelijkertijd de onrust die dit teweeg brengt. Schrijf alles maar lekker van je af hoor, en inderdaad wat je zegt: als er mensen zijn die zich hieraan storen komen ze toch lekker niet meer terug.
    Heel veel sterkte, kracht en wijsheid gewenst. Je doet het goed!

  3. Karin says:

    Onthou wel…..wat je nu voor je zoon doet, dat doe je uit liefde voor hem en voor je andere kinderen. En iets wat je uit liefde doet….dat kan toch niet fout zijn??
    Het komt allemaal goed meid, dit is een fase waar jullie allemaal even doorheen moeten. Hoe moeilijk het ook is.
    Ik wens jou en je familie heel veel kracht toe in deze enorm moeilijke tijd.

  4. zijn ze nou helemaal gek…. hoezo commentaar op waar jij je dagboek bij houdt…. belachelijk vind ik dat. het is 2005 en iedereen zijn eigen manier en laat ze dan weg blijven! dit is een supermanier omdat je elkaar zo kan motiveren/ steunen/ laten lachen/ sterkte kan wensen/ en veel meerrrr! ik leef met je mee en hoop dat jullie er samen goed doorkomen! laat je niet gek maken door een stel zeuren!

  5. Alles wat je als moeder doet doe je uit liefde voor je kids..heel soms zou je wensen dat er een gebruiksaanwijzing bij de geboorte zat waar alle keuzes al in gemaakt waren, om dat sommige keuzes zo vreselijk moeilijk zijn en je pas weet of je het goed gedaan hebt als ze volwassen zijn.
    In mijn ogen doe je t gewoon goed en benje een fantastische moeder. Laat de zeurders maar zeuren, ze weten waarschijnlijk niet wat het betekent om moeder te zijn.

  6. Jolanda, ik vind het prachtig dat je nu zo van de andere kids kan genieten, ook al heeft het een keerzijde dat je emiel waarschijnlijk erg mist.

    De druppel kwam langs en liet de emmer overlopen, 4 weken tijd om de oude emmer leeg te gieten!

    Ik leef met je mee, wat anderen denken van je dagboek is hun zaak!

    lieve groetjes!

  7. Een dagboek is niet alleen voor de leuke dingen maar ook voor de minder leuke dingen dus gewoon lekker doorschrijven meid, schrijf het van je af, het helpt mij ook altijd als ik het op schrijf.

    De fijne en lieve reacties die je krijgt is ook nog een prettige bijkomstigheid toch?

    Big hug… Astrid

  8. wat lijken al mijn zorgen maar klein jolanda als ik je verhaal lees.
    Ik heb enorme bewondering voor je dat je het zo lang hebt volgehouden, en misschien kun je nu even bijkomen en genieten om er weer met extra kracht na vier weken tegen aan te gaan.
    Succes sterkte liefs en ik weet niet alle vertrouwen misschien die ik je wil geven.

  9. Jo, je bent wie je bent en je doet wat je doet. En dat is je GOED RECHT. Dus trek je niets aan van mensen die wat anders zeggen oke! Mensen zou elkaar weer eens wat meer moeten respecteren!

    Ik zelf denk dat je een waanzinnig moeilijke beslissing hebt genomen, een die ik denk niet eens zou kunnen nemen, en daar heb ik respect voor!

    ik hoop dat er snel een beslissing genomen wordt over het vervolg van Emiel en ik denk dat hij heel veel je houdt en jij van hem en dat is alles wat telt.

    Hele dikkuhhhh knuffel en ik denk aan je

    liefs Har

  10. Ik ben blij dat er nu vaart achter zit. Dat er wat rust gekomen is in je gezin. In je verhalen lees ik hoeveel je van je kids houdt en dat je alles zou doen om hun het beste te geven. Ik heb enorm respect voor je. Ik wens jullie echt het allerbeste.

  11. nog een keer dan maar!!!!! πŸ˜€
    Jolanda= viooltje
    Debora= bij
    weet dat wanneer je”zusje” graag bij jou komt om honing te halen, dat je eigen grut dat ook lekker vindt van jou.
    Als je begrijpt wat ik bedoel πŸ˜•

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)