Een vermoeiend dagje.

En daar gingen we weer….
Op naar het CWI om eens uit te zoeken waar ik nou recht op heb.
Het is een heel verhaal…maar sinds vorige week ben ik volledig beter gemeld. O ja?? Hmm… ik voel me toch nog echt niet zo.
Dat ik iedere dag, ja letterlijk iedere dag bezig ben om hulp te krijgen voor Emiel, en dat dat er behoorlijk inhakt is geen boodschap voor de heren.
Ook niet dat ik 4 maanden geleden bevallen ben van een tweeling, en dat ik op moment meer tandvlees heb dan tanden. ( het loopt wel lekker zacht trouwens).
Ook dat ik nog elke dag pijn in mijn benen heb sinds de zwangerschap doet er niet toe.
De WW in dus. En elke week solliciteren.
Ik weet niet eens hoeveel uur werk ik er nog bij kan doen!!
Zoals het er nu financieel voorstaat moet ik wel 40 uur aanpakken, maar hoe lang ik dat volhou?? We zien wel waar het schip strandt….

Dan de “hulpinstanties” voor Emiel.
De enige hulp die ze op moment bieden is aan de KPN… kanonne ik blijf bellen!!
Ik heb nu constant contact met de Raad van de Kinderbescherming, het AMK, het GGZ dan krijg ik binnenkort hopelijk hulp via GGV en thuiszorg.
Maar ik sta ook op de wachtlijst voor “De Praktijk” en het Boddeartcentrum.
Daar heb ik een PGB voor nodig, maar dat kan pas als Emiel bij een psychiater is geweest. Na de vakantie roept de school de hulp in van PCL ( voorheen de Onderwijs Begeleidings Dienst)
En dan nog de strijd met mijn ex om zijn toestemming om aan de Ritalin te beginnen. Die strijd heeft zich ondertussen verplaatst naar de advocaten, want als hij blijft weigeren ga ik het een-ouderlijk gezag aanvragen.
Ik kan aantonen dat hij zijn kind medische zorg onthoudt…maar ja, daar heb ik dan wel een nieuwe diagnose van Emiel voor nodig, want deze die ik nu heb is niet meer rechtsgeldig. Die diagnose is nl meer dan 2 jaar oud, en daar mogen geen rechten of zo meer aan ontleend worden (Aarrghhh).
En je raadt het al… de helft van de mensen waar ik ondertussen je en jij tegen mag zeggen aan de andere kant van de telefoon zijn nu op vakantie..voor 3 weken.
Zou ik ook wel willen…. helemaal als je weet dat ik begin mei al riep dat ik zo enorm opzie tegen De Grote Vakantie!! Nu is het zover en er is nog geen hulp voor Emiel!!

Moet ik nu ook nog een 40-urige baan nemen??
Komt er daarna wel hulp voor mij als ik tegen de muur gelopen ben??
Als het net zo lang duurt als nu kan ik beter nu al hulp zoeken denk ik……

3 thoughts on “Een vermoeiend dagje.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)