Siebe

We zijn net terug uit het ziekenhuis, dit keer niet voor “onszelf”, maar voor de jongste: Siebe. Hij moest op half-jaarlijkse controle naar de oogarts. Weer vormpjes kijken, en met zo’n kleurenbril op allerlei bolletjes aanwijzen. En deze keer, voor het laatst: de druppeltjes!! Hij had er ECHT GEEN zin in toen ik hem ophaalde van school. Hij kroop snel achter zijn juffie. Jeetje, wat zal dat mens niet gedacht hebben; Dat ik de verschrikkelijke boeman ben of zo? Nou ja, ik heb gezegd wat er gebeuren moest….
Maar het ging hartstikke goed!! Hij maakte geen enkele fout bij het aanwijzen, en ook de druppeltjes gingen zonder morren zijn oogjes in. De assistente zei al dat ze graag tekende voor zulke patientjes.
Kijk, dat doet je moederhart natuurlijk goed om te horen he..dat je een voorbeeldig kind hebt. Nou ben ik ook wel zo reëel om alle streken niet te vergeten die hij samen met zijn broer uithaald ;-). Maar in ieder geval hoeft hij niet meer terug te komen. Alleen als wij of bv de juf duidelijke problemen signaleren. Maar daar gaan we niet vanuit natuurlijk.

Met mij gaat het wel een beetje beter…overdag dan. s’Avonds en s’nachts is het nog niks hoor. Droge keel en minstens 4 keer wakker per nacht. Ik heb boven een gewoon kussen als extra ondersteuning voor mijn rug of benen, maar ja, dat helpt niet tegen de pijn bij het omdraaien. Dat wordt elke dag merkbaar erger. Nou heb ik al een keer een zwangerschap in totaal bijna 4 maanden in een rolstoel gezeten met bekkeninstabiliteit, maar bij de jongste had ik er praktisch geen last van. Maar helaas, deze keer wel. Ik “mag” nog 8 weken, en ik hoop dat dat zonder grote problemen uitzit. Wat ik ook eigenlijk wel een beetje vervelend vind, is dat ik steeds meer last krijg van het litteken van de keizersnede. Die kreeg ik omdat mijn tweede kind met 36 weken nog even naar een onvolkomen stuitligging daraaide. Die zou ik er dus niet zomaar even uitkrijgen. Helemaal niet vanwege die bekkeninstabiliteit dus. Ik heb er de zwangerschap daarna totaal geen last van gehad, maar het begint nu toch wel een beetje te trekken en te zeuren. Niet zo heel gek natuurlijk, als je weet wat die twee daar beneden allemaal uitspoken. Want ze blijven proberen de eerste te zijn, baby 1 wil de voetjes onderaan hebben, maar baby 2 laat zich niet op de kop zitten. Alhoewel….WEL als het goed bedenk, want die wil het hoofdje beneden hebben. Het is dus een heel getrap en gedraai af en toe ;-).

Oke, ik heb weer genoeg gezeurd en gemopperd. Ik mag natuurlijk ook gewoon blij zijn dat ik elke dag nog duidelijk beweging in de buik voel, en dat ik ook duidelijk voel dat ze steeds sterker worden!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)