Goed nieuws!!

Een jaar verder… bewust heb ik hier bijna een jaar niet op mijn dagboek gekeken, of er iets op gezet. Behalve dan de verjaardag van de jongens. Ik kreeg commentaar dat ik zoveel mopperde en klaagde, maar volgens mij is dat juist de bedoeling van een uitlaadklep! Maar goed, ik heb er wel degelijk van geleerd. Geleerd om mijn sores meer voor mezelf te houden en alleen eerlijk antwoord te geven aan mensen die ook oprecht geïnteresseerd in mij en mijn gezin zijn.
Dus tja… de ene krijgt een ‘Goed hoor!!” en de ander viel ik gelijk jankend om de hals 😉

Nee hoor, dat is ook overdreven maar nogmaals.. ik heb wel het een en ander geleerd.
En ik wilde weer gaan beginnen als ik iets te melden had waar ik blij om was.
Trots ben ik ook wel een beetje, maar dat blijf ik toch moeilijk vinden; trots zijn op mezelf!
Maar vandaag is er dit gebeurd:

 

Het heeft me heel wat commentaar opgeleverd: dat ik zo weinig sociaal was, me niet liet zien op verjaardagen en dat ik mijn kinderen meegaf aan anderen in de vakanties. Nu heeft dat gedeeltelijk te maken met mijn lieve buurman waardoor mijn kinderen ook graag weggaan en het liefst zo weinig mogelijk thuis zijn, maar het gaf mij ook de gelegenheid extra klusjes te doen. Schoonmaken, opruimen, bardiensten en natuurlijk heb ik ook alle hulp in de vorm van kleding of eten aangenomen.
Het kan dus. Het was niet gemakkelijk, en dat zal het de komende tijd ook nog niet zijn want ik heb geen spaargeld meer, de kasten zijn leeg en we lopen allemaal in 2dehands kleding en kapotte schoenen en dat geeft me eerlijk gezegd nog wel wat zorgen.
Maar ik weet dat ik het kan! En nogmaals.. ik ben Femke dankbaar dat zij haar verantwoordelijkheid genomen heeft en haar portie zelf afgelost heeft. Het scheelt toch weer! Dank je wel lieve schat.
Ik ben trots op je!!

HUH?!?!?

Het is officieel. Geen ontkennen aan, volgens het VU en het Nederlands Tweelingen Register.
Na een second opinion van de onderzoekers die nogmaals alle gegevens, foto’s, echo’s en DNA onderzoek hebben bekeken is het onomstotelijk… Continue reading

Het was haar tijd nog niet..

Zo’n hoofdstuk in je dagboek die je nooit had willen schrijven. Laat ik voorop stellen dat ik enorm dankbaar ben voor het feit dat ik mijn dochter nog heb. Klinkt dramatisch, maar het had zo anders af kunnen lopen. Zo vreselijk anders.. Nu ze weer even thuis is voor de verzorging komen heel langzaam de verhalen eruit.

Vlak na de operatie

Dochter en schoonzoon keken zo uit naar hun vakantie. Zwaar verdiend… na alles wat er ook op hun pad kwam het laatste jaar durfden ze zich er amper op te verheugen. Want de thuissituatie is al weken nou niet bepaald stabiel. We maken ons zorgen om diverse familieleden…
En als er ook een overlijden te verwachten is vraag je je af of het verstandig is om in Turkije op vakantie te gaan. Maar oma gaf haar fiat. “Ga maar… ik was nog niet van plan dood te gaan”, waren dan ook de woorden die Femke nodig had om toch haar koffer in te gaan pakken. Continue reading

Downs en een dikke up

Ik weet even niet waar ik beginnen moet. Ik houd er niet van om al het gezeik te benoemen, maar het zou wel het een en ander verklaren.

De baan in Amsterdam begon voorspoedig, maar de verwachte aanhoudende drukte bleef weg. En de ingeschatte uren die mij aangeboden waren bleken er teveel te zijn. Ik kreeg af en toe een dagje vrij. Gewoon omdat er ‘niks te doen’ was.
Eerst best fijn, maar omdat ik mijn vaste aanstelling bij Vue al opgezegd had begon ik ‘m al te knijpen. Continue reading

Tijdgebrek

Hoi!
Ben ik weer eens een keer….
Er is weer zoveel gebeurd! En steeds wilde ik gaan schrijven maar was ik te moe.
Sinds die 4de oktober valt er genoeg te vertellen. Genoeg mijlpaaltjes die ieder hun eigen blog verdienden. Continue reading

De dag die je wist dat zou komen (deel 2)

Telefoon.
Oma Wilma.
Zoals afgesproken zou ze mij bellen als Guido thuis zou zijn. Zij zou hem voorbereiden op het nieuws dat zijn zoontjes hem willen ontmoeten.
Nu verwachtte ik het tegen- telefoontje nog niet, dus nu moest ik enig voorbereidend werk doen bij de mannen.
Boy wilde wel en durfde ook. Syd wilde wel, maar durfde niet. Logisch….2016-10-03-21-01-22

En zo reden we even later richting Wervershoof. Continue reading

I did it

Zoals bekend werk ik nu bijna 2 jaar bij Vue Cinema’s, voorheen JT. Met heel veel plezier mag ik wel zeggen!
Afgelopen januari werd mijn aangekondigde overstap naar een andere baan niet geaccepteerd, en kreeg ik eindelijk de hoognodige uren aangeboden.
Gelukkig kon ik er 9 uur bij de Service bij krijgen.. Naast de 16 uur in het onderhoud, is ‘in de Service staan’ heel erg leuk werk waarbij ik in een groot team terecht kwam. Er hoorde een opleiding bij, en ik was dan ook enorm trots toen ik als best scorende medewerkster namens de Leidinggevenden een mooie bos bloemen en wat leuks kreeg aangeboden. Continue reading

Tijd vliegt!

O mijn lieve god wat loop ik achter!
Zoveel gebeurd inmiddels, en merk dat het schrijven me de laatste tijd gewoon niet zo goed lukt.

En dat terwijl er zoveel is om trots op te zijn en van me af te schrijven!
Siebe is geslaagd op het Newton. De tweeling heeft mee gedaan met de eindmusical van groep 8, weken voordat zij zelf weer in de laatste groep gaan beginnen.
Boy en Syd zijn over naar groep 8… het moet nog even inzinken! Nog even en dan zitten al mijn kinderen op het voortgezet onderwijs, of werken inmiddels. Continue reading

Die meneer Meijer….

Afgelopen donderdag mocht ik voor chauffeuse spelen. Voor een heel goed doel, en ach, ik houd wel van kilometers maken.
‘s Morgens om kwart voor zeven stond ik bij Ronald en Wilma voor de deur en na een kopje koffie kon de reis naar het AMC beginnen.AMC_logo Continue reading

Terug naar af

Tijd om te updaten.
Al ontbreekt me de moed. Heb al tranen in mijn ogen als ik eraan denk, maar ik weet inmiddels dat dit mijn enige uitlaatklep is. Treurig hè?
Nee…. Het gaat even niet lekker. Zo’n periode waarin alles mis lijkt te gaan. Zonder dalen geen bergen, en ik, en het gezin, zitten weer even in een flink dal.loslaten Continue reading

Raar moederbrein

Ik vrees dat we…we als in gezin…. in een nieuwe fase zijn belandt.
Het is namelijk zaterdagavond en ik ben alleen thuis.
Ja, dat is raar! Na bijna 21 jaar is het zo ver. Alle kinderen zijn de deur uit.
Niet lang hoor. Ik verwacht vanavond Emiel terug, en de tweeling moet om 21 uur thuis zijn.
Maar toch..
Eigenlijk baal ik als een stekker!!level-of-growth

Continue reading

Jong geleerd…

is oud gedaan! Hoop ik. Vandaag mochten de jongens mee naar het werk.
Siebe is al een tijdje mijn collega en de leidinggevenden zijn erg tevreden over hem.
Vorige vakantie had ik de tweeling mee en dat was ze erg goed bevallen.
werk JT

Zo goed, dat Syd zelfs een soort ‘sollicitatie-mail’ naar mijn baas heeft gestuurd. Met de vraag of ze nòg een dagje mochten helpen, omdat ze het zo leuk vonden.

Mijn baas, zelf ook vader met zonen in dezelfde leeftijd, stuurde in privétijd een mail terug.
Natuurlijk mocht dat! Echte mannen helpen hun moeder tenslotte waar en wanneer dat kan…zo vond hij. 😉
Héérlijk zulke mensen! Ik geniet ervan als de kinderen kansen krijgen en dingen mogen doen waar ze zoveel van leren.
En dus was het vandaag zo ver. Wekkertje om 5:30 uur, want de hond moet nog uit en ik wil wel dat ze goed ontbijten.
Ze hebben geholpen om alle bekerhouders schoon te maken en nog een stukje stof gezogen.
Ook wilde Syd wel helpen met dweilen.
Ze waren zo trots in hun werkkleding ..en de andere collega’s vonden het ook wel gezellig geloof ik 😉

Een wijze les

Daags voor Oudjaar. Kerstvakantie.
De jongens zijn aan het pendelen tussen ons huis en dat van vriendjes als het opeens fout gaat.
Syd zit voorop de fiets bij een meisje, op een zogenoemd transportrekje. Voor kratjes en tassen en boodschappen …..niet voor jongetjes.
En dan gaat het natuurlijk een keer fout.
Het meisje moet plotseling uitwijken en geeft een ruk aan haar stuur. Syd, daar niet op bedacht, raakt met zijn voet tussen de spaken en de voorvork.
Resultaat: een fiets die total loss is en een klein jongetje met een dubbele enkelbreuk…2015-12-30 14.59.08

Continue reading

27 december

Ik krijg veel vragen hoe het nu gaat thuis.
En daar kan ik volmondig en eerlijk op antwoorden: Goed!! Emiel doet vreselijk zijn best en dat zie ik ook. Ook wordt nu duidelijk hoe anders ik de tweeling opvoed dan de oudste kids.
Die vinden natuurlijk dat ik veel te makkelijk en soft ben geworden 😉
Ik probeer wel uit te leggen dat je naarmate je meer kinderen krijgt, je ook makkelijker wordt.
Pick your battles zeg maar.
Borden hoeven tegenwoordig niet meer per sé leeg. En ook met de screentime ben ik soepeler. De oudsten vinden het maar gemeen dat ik voor hen best streng ben geweest…vinden zij 😉 Continue reading